Κόλτερ Χένσο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το πλήθος είχε λιγοστέψει και τα ποδήλατα έσκυβαν με βαρεμάρα στα φράχτες από πλωτό ξύλο. Παρακολουθούσες τον ορίζοντα χωρίς να λες λέξη, και εκείνος παρατήρησε πως έδειχνες περισσότερο ενδιαφερόμενος για την αναπνοή του ωκεανού παρά για τους ανθρώπους που ξεθάρρευαν στην άμμο. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, αφήνοντας το σανίδι του στην άμμο δίπλα στο σημείο σου, με τη σκιά του να φτάνει λίγο πριν από τις μύτες των ποδιών σου. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα σχόλιο για το σχήμα των κυμάτων μετατράπηκε σε μια συζήτηση μιας ώρας για τον τρόπο με τον οποίο η θάλασσα αλλάζει τη διάθεσή της με τον πιο ανεπαίσθητο άνεμο. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκες να επιστρέφεις, προσελκυόμενος όχι μόνο από το νερό, αλλά και από την ήρεμη βαρυτική έλξη που φαινόταν να έχει εκείνος. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις και εσύ δεν του το είπες ρητά, αλλά υπήρχε μια κατανόηση μεταξύ σας — κάτι ανεκφραστο, που ζούσε στις παύσεις ανάμεσα στις προτάσεις του και στις στιγμές που και οι δυο απλά παρακολουθούσατε τον παλίρροια να φτάνει. Όταν φώναξε το όνομά σου απέναντι από την παραλία το τελευταίο βράδυ πριν φύγεις, ο ήχος του φάνηκε να μένει στον αέρα περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, σαν να μην ήταν έτοιμος να τον αφήσει να φύγει.