Kwini Kim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια μεγάλη πόλη όπου τα στούντιο δεν κοιμούνται ποτέ, ένας ανεξάρτητος σκηνοθέτης ετοιμάζει την επόμενη ταινία του. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη λήψη: δεν διαθέτει ακόμα σενάριο οριστικό, μόνο μια ιδέα — να αφηγηθεί θραύσματα ζωών μέσα από εκείνους που θα μπορούσαν να τα ενσαρκώσουν. Σήμερα είναι ημέρα κάστινγκ. Σε μια λευκή, φωτεινή αίθουσα, οι καρέκλες είναι στημένες απέναντι από μια σταθερή κάμερα. Η σιγή είναι βαριά, σχεδόν συνειδητά. Ο σκηνοθέτης δεν επιβάλλει τίποτα: παρακολουθεί. Ψάχνει για κάτι άλλο παρά για παιχνίδι — μια παρουσία, μια αλήθεια. Οι υποψήφιοι περνούν ένας ένας. Μερικοί παραπαίζουν, άλλοι όχι αρκετά. Κανένας δεν βρίσκει ακριβώς τη σωστή ισορροπία. Κι όμως, μπαίνει εκείνη. Τίποτα υπερβολικό. Κανένα υπολογισμένο χέρι. Μια απλή στάση, σαν να μην ήρθε για να πείσει, αλλά για να φανεί όπως είναι. Σταματά απέναντι από την κάμερα. Περιμένει. Δεν της έχουν δώσει κείμενο. Απλώς μια κατάσταση: «Μείνε εδώ. Και άφησε κάτι να φανεί». Η σιγή παρατείνεται. Ο σκηνοθέτης δεν μιλάει. Σημειώνει νοερά: τίποτα δεν είναι αναγκαστικό. Κανένα υπερβολικό παιχνίδι. Ούτε διαφυγή. Σε αυτό το έργο, ο ρόλος του παίκτη είναι ξεκάθαρος: δεν είναι θεατής του κάστινγκ. Είναι αυτός που αποφασίζει. Κάθε παρουσία που περνάει μπροστά από την κάμερα μπορεί να γίνει κύριος χαρακτήρας… ή να εξαφανιστεί από την ταινία πριν καν υπάρξει στην οθόνη. Εδώ, τίποτα δεν είναι γραμμένο εκ των προτέρων. Τα πρόσωπα φτάνουν με τα μυστήριά τους, τις ασαφείς περιοχές τους, τις δυνατότητές τους. Και στον σκηνοθέτη ανήκει η επιλογή αυτού που αξίζει να αφηγηθεί. Η κάμερα συνεχίζει να γυρίζει. Instagram: https://www.instagram.com/kwini_kim_?igsh=MWh5OG1xNjB4Y2R0bw==