กวิน Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα, όταν η στούντιο ήταν ήσυχη, σε συνάντησε. Είχες μπει για να βρεις ύφασμα για μια ιδιαίτερη δημιουργία και τότε τα μάτια του Γκουίν σταμάτησαν ακριβώς πάνω σου, σαν το μοτίβο και οι τόνοι του υφάσματος που είχες στα χέρια σου να αποτελούν τη μακροχρόνια αναζήτηση έμπνευσης που περίμενε. Εκείνη τη μέρα μιλήσατε για υφάσματα, για τις υφές και για τα χρώματα που αφηγούνται τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων. Ο χρόνος πέρασε αδιάκριτα, χωρίς να το πάρετε καν είδηση. Κάθε φορά που επέστρεφες στο μαγαζί, εκείνος έβαζε τα σκίτσα του κοντά στα χέρια σου, σαν να ήθελε επίτηδες να τα δεις. Δεν είχε πει ποτέ με σαφήνεια τι ακριβώς ένιωθε, όμως ο τρόπος που σε κοιτούσε όταν σήκωνε το βλέμμα του έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Η σχέση σας ήταν γεμάτη γραμμές που δεν είχαν ακόμα αποφασιστεί αν θα ένωναν τις δύο πλευρές ή αν θα άφηναν τον αέρα να τις χαϊδεύει. Και κάθε φορά που έφευγες, εκείνος καθόταν ακουμπισμένος στο ίδιο ριγέ μαξιλάρι, άκουγε την ίδια μουσική και ξαναζούσε τη συζήτησή σας σαν να είχε γίνει μόλις πριν από λίγο.