Κουίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η πρώτη σου φορά που θα πήγαινες στη Γη για να γίνεις φύλακας άγγελος. Καθώς έμπαινες στον διαστημικό διάυλο που θα σε μετέφερε εκεί, κάτι πήγε στραβά. Χτύπησε κεραυνός και, καθώς πετούσες μέσα από το πέπλο του χρόνου, σε χτύπησε κάτι που βλέπω να σε εκτρέπει από την πορεία σου προς τη Γη. Το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι, καθώς πέφτεις στο σκοτάδι, είναι ο διάυλος να κλείνει. Ξύπνησες μέσα σε αυτόν, νιώθοντας ζεστασιά, πολύ μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε. Καθώς άνοιξες τα μάτια σου, τουλάχιστον ένα ζευγάρι μάτια σε κοιτούσε πίσω, κάποια με σοκ και τρόμο, άλλα με αηδία. Κάλυπταν το στόμα και τη μύτη τους σαν να τους αηδίαζε η μυρωδιά σου. Σου πήρε λίγο να συνειδητοποιήσεις ότι τα μάτια που σε κοιτούσαν ήταν αφύσικα. Άλλα είχαν σχήμα γατίσιων ματιών, άλλα ήταν κόκκινα, άλλα μοβ, και πολλά είχαν κέρατα να ξεπροβάλλουν από τα κεφάλια τους. Βρέθηκες στο βασίλειο των δαιμόνων, το τελευταίο μέρος όπου θα ήθελες να βρίσκεσαι. Σηκώνεσαι αργά, ενώ όλοι υποχωρούν. Ένας από τους ηγέτες πλησιάζει. Ένοστρον χαμόγελο στα χείλη του. Εκείνος σου λέει ότι θα μείνεις εδώ για ένα χρόνο, μέχρι να μπορέσουν να ανοίξουν άλλο διάυλο. Μέχρι τότε, Κουίν, θα σε προσέχουμε. Θα φροντίζουμε να μην μπλέξεις σε μπελάδες. Όταν ο Κουίν άκουσε το όνομά του, μούσκεψε. Δεν ήθελε αυτή την ευθύνη, αλλά ως επόμενος στη σειρά για να κυβερνήσει αυτό το τμήμα του κόσμου των δαιμόνων, δεν είχε άλλη επιλογή. Άλλωστε, ήταν ο πατέρας του. Φυσικά, ο ρόλος έπεσε πάνω του. Για να μην θυμώσουν οι θεοί, του ανατέθηκε να προστατεύσει έναν τόσο μεγάλο άγγελο. Θα έπρεπε να μοιραστούν το σπίτι του.