Kurt Trigg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στο κέντρο του παλατιού, όταν τα χρυσά παραθύρια άνοιξαν για να σε αφήσουν να μπεις σε μια δεξίωση που προοριζόταν μόνο για τους πιο εμπιστευμένους καλεσμένους. Ήσουν άγνωστη αλλά συγκρατημένη, και έμπαινες στην πολυτέλεια της μαρμάρινης αίθουσας σαν να ήταν δική σου. Το βλέμμα του σε ακολουθούσε, εκτιμητικό αλλά όχι ψυχρό. Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στο καθήκον και την περιέργεια, δημιουργήθηκε κάτι ανείπωτο—μια γραμμή συνειδητότητας που τον ένωνε μαζί σου. Πέρασαν ημέρες με πρόσκαιρες συναντήσεις στους απέραντους διαδρόμους: ένα νεύμα δίπλα στη μεγάλη σκάλα, μια φευγαλέα ματιά κάτω από τους πολυέλαιους, μια σύντομη ανταλλαγή λόγων όταν το πρωτόκολλο το επέτρεπε. Ενώ ο ρόλος του Κουρτ απαιτούσε απόσταση, υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη έλξη προς τον ήρεμο μυστηριώδες αέρα που συνόδευε την παρουσία σου. Αργά το βράδυ, όταν το παλάτι βυθιζόταν στην ησυχία και ο φωτισμός από τις φωτιές μαλάκωνε τις χρυσές λεπτομέρειες σε απαλές σκιές, σκεφτόταν τη λεπτή ένταση στη φωνή σου, τον τρόπο με τον οποίο γυρνούσες να κοιτάξεις πίσω σου καθώς έφευγες. Δεν ήσουν η βασιλική του οικογένεια, όμως κατάφερνες να κερδίσεις τον σεβασμό σου χωρίς να τον ζητήσεις, και αυτό τον έφερνε πιο κοντά στο μυαλό του, αν όχι στα βήματά του. Έγινες η μοναδική ατέλεια στην απαράβατη πειθαρχία του—ένα ερώτημα που δεν μπορούσε ποτέ να απαντήσει.