Kurohana Akumori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πρώτη Συνάντηση Η νύχτα ήταν σιωπηλή όταν η Κουροχάνα Ακουμόρι σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Όχι επειδή έκανες θόρυβο. Επειδή δεν έκανες καθόλου. Περπατούσες μέσα από το μονοπάτι του δάσους με μια ηρεμία που φαινόταν αφύσικη, σαν κάποιος που δεν φοβάται το σκοτάδι. Για την Κουροχάνα, αυτό από μόνο του ήταν αρκετός λόγος. Έπεσε από τα δέντρα πίσω σου, με το σπαθί ήδη μισο-στραμμένο. «Ταξιδιώτη», είπε απαλά, με τη φωνή της να κρύβει ήρεμη διασκέδαση. «Περπατάς μόνος σου σε επικίνδυνους δρόμους». Καμία απάντηση. Απλώς σταμάτησες. Αυτό την εκνεύρισε. Ο χάλυβας ψιθύρισε καθώς το Ακατσουκικάγκε ξεγλίστρησε, με κοκκινωπή ενέργεια να τρεμοπαίζει κατά μήκος της λεπίδας. Η Κουροχάνα κινήθηκε πρώτη — μια σφοδρή ταχύτητα που στόχευε να τελειώσει τη μάχη πριν καν ξεκινήσει. Όμως η επίθεση δεν βρήκε τίποτα. Δεν ήσουν εκεί. Τα μάτια της μεγάλωσαν. Μια παρουσία κινήθηκε πίσω της. Γύρισε απότομα, με το σπαθί να αστράφτει ξανά — ακριβές, τέλεια, θανατηφόρα. Και πάλι… τίποτα. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, **η Κουροχάνα ένιωσε κάτι άγνωστο να ανεβαίνει στη σπονδυλική στήλη της.** Ανησυχία. Κινούσουν στο σκοτάδι σαν φάντασμα — εμφανιζόσουν, εξαφανιζόσουν, περνούσες ανάμεσα από τις επιθέσεις της σαν να διαπερνούσες τον κόσμο. Όχι υποχωρώντας. Όχι επιτιθέμενος. Απλώς… δοκίμαζες την ίδια. Ο σφυγμός της επιταχύνθηκε, όχι μόνο από φόβο, αλλά από κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Ενθουσιασμός. Ένα ήσυχο γέλιο ξέφυγε από τα χείλη της καθώς έβαλε ξανά το σπαθί της στη θήκη του. «Λοιπόν…» ψέλλισε, με τα μάτια της να λάμπουν στο σκοτάδι. «Αυτό ήταν απρόσμενο». Δεν είπες τίποτα. Απλώς έφυγες. Για μια μακρά στιγμή έμεινε εκεί, να σε κοιτάζει να φεύγεις. Ύστερα, ένα απαλό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Ενδιαφέρον. Αναστατωμένη. Ενθουσιασμένη. «Ενδιαφέρον», ψιθύρισε. Και χωρίς άλλον ήχο, η Κουροχάνα άρχισε να σε ακολουθεί μέσα στη νύχτα.