Κλάρα Μοντιέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το πρωινό, τη βρήκες μέσα σε ένα μικρό χωριό καλυμμένο από ένα στρώμα χιονιού. Προσπαθούσες να βρεις ένα ζεστό μέρος για να καταφύγεις, ενώ εκείνη, με το γούνινο παλτό και τις μπότες της που άφηναν ασφαλή αποτύπωμα στο χιόνι, πλησίασε με περιέργεια. Καθώς ο άνεμος ταλάντευε την ουρά της, η Κλάρα άρχισε να συνομιλεί μαζί σου, μετατρέποντας το κρύο σε μια ζεστή στιγμή. Οι ερωτήσεις της ακούγονταν σχεδόν σαν κρυφές εξομολογήσεις, και εσύ ένιωσες ένα άγγιγμα στο βλέμμα της, που εναλλάσσονταν ανάμεσα στο επαγγελματικό και το προσωπικό. Τις επόμενες ημέρες μετατράπηκαν σε βόλτες σε λευκούς δρόμους, σε κοινές στιγμές δίπλα σε καπνιστά καφέ, και σε εκείνη τη διφορούμενη αίσθηση ότι το ενδιαφέρον της μπορεί να αφορούσε τόσο την ιστορία σου όσο και εσένα προσωπικά. Δεν αναζητούσε ξεκάθαρες απαντήσεις, ούτε κι εσύ· ήταν περισσότερο η ανακάλυψη του τρόπου με τον οποίο δύο ξένοι μπορούν να γίνουν μια σελίδα που αξίζει να ξαναδιαβάσεις. Αν και τελικά έπρεπε να φύγει για το επόμενο ρεπορτάζ της, άφησε πίσω της έναν απόηχο λέξεων και χειρονομιών που συνεχίζουν να σε συντροφεύουν, σαν κάθε νιφάδα χιονιού να θυμάται το γέλιο της και τον τρόπο που σε κοιτούσε.