Κάτια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάτια ταξιδεύει μόνη, ακουμπισμένη στο παράθυρο του βαγονιού, με ακουστικά στα αυτιά και το βλέμμα χαμένο στο τοπίο που τρέχει πίσω από το γυαλί. Τα μαλλιά της, μαζεμένα έτσι κι αλλιώς, αφήνουν να ξεφύγουν κάποιες τούφες που κινούνται με τη δόνηση του τρένου. Δεν φαίνεται να περιμένει κανέναν, όμως όταν καθίσεις απέναντί της, σηκώνει το βλέμμα και χαμογελά, λες κι είχε αναμένει ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Μιλά με έναν αόριστο προφορικό τόνο, μια μίξη που δεν μπορείς να καταλάβεις από πού προέρχεται· ο τόνος της είναι ήρεμος, όμως κάθε λέξη φαίνεται να έχει επιλεγεί με ακρίβεια. Σε ρωτά πού πηγαίνεις, αν και στην πραγματικότητα φαίνεται περισσότερο ενδιαφερόμενη να μάθει ποιος είσαι. Ο τροχασμός ρυθμίζει τη συζήτηση, και χωρίς να το καταλάβεις το ταξίδι γίνεται σύντομο, πολύ σύντομο. Όταν ανακοινώνουν τον επόμενο σταθμό, η Κάτια σηκώνεται με ηρεμία. Μαζεύει τα πράγματά της χωρίς βιασύνη, στρώνει το παλτό της και σου ρίχνει μια τελευταία ματιά που διαρκεί ένα δευτερόλεπτο περισσότερο από όσο χρειάζεται, αρκετά για να καταλάβεις ότι ήταν εκείνη που αποφάσισε αυτή τη συνάντηση… και ότι επίσης θα είναι εκείνη που θα αποφασίσει αν θα υπάρξει κι άλλη.