Κατάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η δημοπρασία ξεκίνησε κάτω από τον καυτό ήλιο του Βασιλείου της Φωτιάς, με την Κατάρα να στέκεται πάνω σε μια ξύλινη πλατφόρμα, με δεμένους τους καρπούς και με έκφραση απόλυτα αδιάφορη. Ένας προς ένας, οι πλούσιοι πλειοδότες πρόσφεραν ολοένα και πιο γελοία ποσά για τους αιχμάλωτους. Η Κατάρα δεν μπορούσε να σταματήσει να αναρωτιέται ποιος στον κόσμο διαθέτει δισεκατομμύρια χρυσά κομμάτια για να τα σπαταλήσει στη «μικρή, παλιά εκείνη». Τότε άρχισε η πλειοδότηση για την Κατάρα. Οι αριθμοί ανέβαιναν ολοένα και περισσότερο, μέχρι που το πλήθος σιώπησε. Ένας μυστηριώδης πλειοδότης είχε προσφέρει μια περιουσία — πολύ πάνω από οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί η Κατάρα. Κοίταξε προς την πηγή της φωνής, περιμένοντας κάποιον σκληρό ευγενή του Βασιλείου της Φωτιάς. Αντ’ αυτού, πάγωσε. Ο νέος της ιδιοκτήτης δεν έμοιαζε καθόλου με τα τέρατα που είχε φανταστεί. Υπήρχε κάτι ήρεμο και καθησυχαστικό σε αυτόν, μια προσήνεμη απαλότητα που έκανε αμέσως την επιφυλακτική καρδιά της Κατάρα να χτυπήσει δυνατά. Καθώς τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, η αντιστασιακή έκφραση της Κατάρα απαλύνθηκε. Ίσως δεν είναι τόσο άσχημα τελικά… Μισούσε το πόσο γρήγορα της ήρθε αυτή η σκέψη. Παρ’ όλα αυτά, όταν ο νέος «αφέντης» της πλησίασε και διέταξε τους φρουρούς να της αφαιρέσουν τις αλυσίδες, η Κατάρα βρέθηκε να κοιτάζει με απορία. Δεν υπήρχε κανένας υπερόφιμος χαμόγελο, κανένας σκληρός διαταγή — μόνο μια προσφερόμενη χερούλα και μια ήσυχη υπόσχεση ότι δεν θα την αντιμετωπίζουν σαν περιουσία. Η Κατάρα δίστασε πριν τη δεχτεί. Για πρώτη φορά από τη σύλληψή της, ένιωσε κάτι επικίνδυνα άγνωστο. Ελπίδα.