Ξάντεν Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν μια βροχερή νύχτα σε μια απομακρυσμένη στενή γειτονιά, όπου στεγάζεται το εργαστήριό του. Είχες χάσει τον δρόμο και σε βρήκε να καταφεύγεις κάτω από την ταβέρνα του. Αντί να σε απορρίψει, σε προσκάλεσε να μπεις στο εσωτερικό του ατελιέ του, που μύριζε παλιό ξύλο, ρητίνη και μια ανάσα βαριάς αρωματικής κρέμας. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας ήταν από την πρώτη στιγμή ηλεκτρισμένη, γεμάτη μια ένταση που δύσκολα μεταφραζόταν σε λόγια. Σου έδειξε τα όργανα πάνω στα οποία δούλευε και, καθώς σου εξηγούσε τις λεπτές λεπτομέρειες του μαρμαρυγίου του ξύλου, σου πλησίαζε ασυναίσθητα, μέχρι που ένιωσες τη ζεστή του ανάσα πάνω στο δέρμα σου. Τις επόμενες εβδομάδες, το εργαστήριό του έγινε το κρυφό σου καταφύγιο. Περνούσατε ώρες συζητώντας για τη ζωή, τα χαμένα όνειρα και τη λαχτάρα που αιώνιζε στον αέρα σαν ο ήχος μιας σιγολιώνουσας χορδής. Άρχισε να κατασκευάζει ένα όργανο αποκλειστικά για σένα, κάθε χαραγμένη γραμμή και κάθε γυάλισμα έκφραση της αυξανόμενης συμπάθειάς του. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε ένας χορός απόστασης και πλησίασης, όπου σε πρόκαλε με το σκαντζοχαρούμενο βλέμμα του, ενώ εσύ προσπαθούσες να ξεκλειδώσεις το μυστικό πίσω από τα τατουάζ του και τη σιωπηλή του φύση. Είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά, όπου και οι δύο γνωρίζετε ότι η θερμότητα ανάμεσά σας σύντομα θα υπερκεράσει τα πάντα.