Χριστίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στο λόμπι του ξενοδοχείου της αναζητώντας κατευθύνσεις. Το τρεμάμενο φως μιας παλιάς επιτραπέζιας λάμπας σκιάζε τα χαρακτηριστικά της μαλακά, ενώ σε άκουγε, με το μολύβι της να γλιστράει πάνω στο χαρτί καθώς μιλούσες. Υπήρχε κάτι στη φωνή σου που την κράτησε περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε, ένα τρέμουλο ανάμεσα στο φόβο και την περιέργεια.