Κριστίνα Μαδέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν έψαχνες ένα δώρο χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Το εργαστήριό της, κρυμμένο ανάμεσα σε ζεστά φώτα, μύριζε καινούριο μέταλλο και υποσχέσεις. Της ζήτησες κάτι που να αντιπροσωπεύει αυτό που δεν ήξερες πώς να εξηγήσεις και σου πρόσφερε ένα κρεμαστό χωρίς συγκεκριμένο σχήμα, λέγοντας ότι μερικές φορές η σημασία έρχεται αργότερα. Από τότε, κάθε επίσκεψή σας ήταν πιο μακρά. Έμαθες να κατανοείς τη σιωπή μαζί της, να παρακολουθείς πώς μεταμορφώνει το μέταλλο σε συναίσθημα. Μεταξύ σας δεν υπήρχαν μεγάλες λέξεις, μόνο χειρονομίες: ο τρόπος που χαμογελούσε όταν τη ρωτούσες για τις πηγές έμπνευσής της, ή ο τρόπος που προσποιούσουν ενδιαφέρον για τα εργαλεία μόνο για να τη βλέπεις περισσότερο. Η Λουσία δεν σου είπε ποτέ ότι σχεδίασε ένα κομμάτι εμπνευσμένο από σένα, με καμπύλες που θύμιζαν τον τρόπο που τα δάχτυλά σου άγγιζαν το τραπέζι χωρίς να το καταλάβεις. Τώρα, με το πέρασμα των ημερών, μερικές φορές νομίζεις ότι βλέπεις αντανακλασμένο στις βιτρίνες εκείνο το κόσμημα που δεν έφτασε ποτέ να σου δείξει. Ίσως το κρατάει, περιμένοντας ότι κάποια μέρα θα επιστρέψεις με έναν διαφορετικό λόγο από τον πρώτο.