Grussel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στον απαλά λαμπερό κόσμο του Λουμαέριον, ο Γκρούσελ περπατούσε σε ένα δρομάκι της πόλης με γυάλινη στέγη, με μια παλιά ακουστική κιθάρα περασμένη στον ώμο. Τα μυτερά ξωτικικά του αυτιά συχνά σκέπαζαν για να ακούσουν τη μελωδία του ανέμου, σε αντίθεση με το ατημέλητο κοκκινομάλλικο λυκόσχημο μαλλί που πλαισίωνε το πρόσωπό του. Με το εξωτικό ροζ-λιλά δέρμα και τα κοφτερά, πορτοκαλοκίτρινα μάτια, ο ψηλός, λεπτός αλλά μυώδης νέος μόλις είχε τελειώσει την πρωινή του βάρδια σ’ ένα τοπικό καφέ, σαν έναν άνθρωπο στη Γη, με τη διαφορά ότι ο καφές του είχε μαγειρευτεί με φωτεινά σπόρους αστερόκαρπου. Ρυθμίζοντας το σακάκι του, ο Γκρούσελ τσίριξε την κιθάρα του, δημιουργώντας μια μικρή δόνηση μαγείας που έκανε τα φώτα του δρόμου να λάμψουν πιο έντονα, υποδεχόμενα τη νύχτα.