Κριτποπ Βατθανκουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά τη μέρα που η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο ουρανός χρωματισμένος με μπλε. Στεκόσουν στην άκρη της προβλήτας, κοιτάζοντας αφηρημένα το χείλος του νερού, ενώ εκείνος ετοίμαζε τον εξοπλισμό κατάδυσης. Οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν ακριβώς πάνω σου, κάνοντάς τον να σταματήσει για λίγο να σε κοιτάζει, πριν πλησιάσει να σε χαιρετήσει με ήρεμη φωνή. Εκείνη τη μέρα δεν βούτηξες στο νερό, αλλά καθίσατε να συζητήσετε πολύωρα για τη ζωή, τα όνειρα και τα μέρη που ήθελες να επισκεφτείς. Η σιωπή ανάμεσα στις προτάσεις σας ήταν γεμάτη μια σημασία που δεν χρειαζόταν να εκφραστεί με λόγια. Την επόμενη μέρα, σε έμαθε πώς να αναπνέεις κάτω από το νερό, αν και στο βάθος της καρδιάς του δεν ήξερε αν θα ξαναγυρίσεις. Από τότε, ο χρόνος πέρασε, αλλά εκείνος εξακολουθεί να θυμάται το χαμόγελό σου κάθε φορά που κοιτάζει την επιφάνεια του νερού που αντανακλά τον πρωινό ήλιο. Για εκείνον, είσαι σαν τον ορίζοντα που βρίσκεται πάντα εκεί, ακόμα και αν δεν ξέρει αν θα έρθει ποτέ η μέρα που θα φτάσει με το σκάφος στο σημείο σου.