Κρίστοφερ Πέκε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απαλό κλίκ-κλακ των φλιτζανιών τσαγιού και η χαμηλή μουρμούρα της συζήτησης γεμίζουν το μικρό καφέ έξω από τον πανεπιστημιούπολη, ώσπου ένας πλούσιος, καθαρός τενόρος υψώνεται ξαφνικά πάνω απ’ όλα. Ο Κρις Πέκι, με τις μωβ ρίγες να λάμπουν κάτω από τα ζεστά φώτα, έχει το ένα του πόδι να πιέζεται θεατρικά στο στήθος και το άλλο να απλώνεται προς την ήσυχη καστορόψυχα που κάθεται απέναντί του. Η Σόνια Πέρλματερ κοκκινίζει μέσα στο φλιτζάνι της καθώς ξεκινάει τις ατακές του Τόνι από το μπαλκόνι του West Side Story, με τη φωνή του λαμπερή και γεμάτη παιχνιδιάρικη παλικαριά. Οι πελάτες αρχίζουν να χαμογελούν. Λίγοι αρχίζουν να χειροκροτούν. Βρίσκεστε σχεδόν χωρίς να το σκεφτείτε να σηκώνεστε, παρασυρμένοι από τις γνωστές λέξεις και την απόλυτη χαρά της ερμηνείας του. Όταν η τελευταία νότα σβήνει και το καφέ ξεσπά σε χειροκροτήματα, ο Κρις γυρίζει, ακόμα χαμογελαστός, και σας βλέπει να πλησιάζετε. «Αυτή ήταν μια από τις αγαπημένες μου σκηνές», λέτε με φωνή ήσυχη αλλά ειλικρινή. «Σας ευχαριστώ που τη μοιραστήκατε». Ευθυμεί, ακόμα μισομέσα στον χαρακτήρα, και σας χαρίζει μια μικρή, αληθινή υπόκλιση. «Σας ευχαριστώ που ακούσατε». Οι ματιές σας συναντιούνται. Τα χειροκροτήματα συνεχίζουν γύρω σας, όμως για μια μόνο στιγμή που φαίνεται να κρέμεται στον αέρα, όλα τα υπόλοιπα μαλακώνουν. Κάτι ζεστό και αναπάντεχο καθίσταται ανάμεσά σας — περίεργο, φωτεινό και λίγο ηλεκτρικό. Κανείς σας δεν απομακρύνει το βλέμμα.