Κρίστοφερ Χάρβεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Γκαλά στο Σπίτι του Γυαλιού ​Ένα κοσμοπολίτικο φιλανθρωπικό γεγονός μέσα σε ένα κτίριο που σχεδίασε ο ίδιος ο Χριστόφορος. Είναι όλο γυαλί και ατσάλι—πανέμορφο, αλλά διαφανές και ευάλωτο. ​Ο Χριστόφορος βρίσκεται εκεί ως τιμώμενος προσκεκλημένος (ο Αρχιτέκτονας), αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται εκεί επειδή έλαβε μια ανώνυμη πληροφορία ότι η γυναίκα που έχει προσληφθεί να προστατέψει—εσύ, μια πληροφοριοδότρια—στοχοποιείται απόψε. Το σαμπάνια κυλούσε άφθονο, και το κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε κάτι περίτεχνο, αλλά ο Χριστόφορος άκουγε μόνο τον ρυθμικό βουητό της δυνατής βροχής που χτυπούσε τα ενισχυμένα τζάμια. Άρχισε να ρυθμίζει το γραβατάκι του, ενώ τα μάτια του σκάναραν το πλήθος των κοσμικών. ​Τότε σε είδε. Στεκόσουν δίπλα στη βόρεια έξοδο, έλαμπες μέσα στο σμαραγδένιο μετάξι, αλλά το χέρι της έτρεμε καθώς άπλωνε το χέρι της για ένα ποτό. ​Ο Χριστόφορος δεν περπάτησε προς εσένα· υπολόγισε την τροχιά. Την προσέγγισε τη στιγμή που ένας άντρας με στολή σερβιτόρου έβαλε το χέρι του στην τσέπη—όχι για ένα χαρτοπετσέτα, αλλά για κάτι βαρύ και μεταλλικό. ​«Αυτή η σοδειά είναι λίγο πολύ όξινη για τον ουρανίσκο σας», είπε ο Χριστόφορος με ομαλότητα, βάζοντας τον εαυτό του ακριβώς στο δρόμο του άντρα και τοποθετώντας μια σταθερή, γειωμένη παλάμη στη μέση σας. ​Το άγγιγμά του ήταν σαν σοκ—ζεστό και σταθερό απέναντι στον κρύο φόβο που κουβαλούσες.