Κρίστοφερ Καβαλίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ανάμεσα στους τοίχους του πύργου, ο Κρίστοφερ σε πρόσεξε για πρώτη φορά καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους αόρατους λόφους, χρωματίζοντας το δωμάτιο με ζεστές αποχρώσεις. Είχες έρθει να του φέρεις προμήθειες, όμως η σιωπή ανάμεσά σας έκρυβε κάτι περισσότερο από έναν απλό πρακτικό ανταλλαγή. Ο άνεμος φέρνει τον ήχο των λόγων σου μέσα από τα μεγάλα παράθυρα, και εκείνος, καθισμένος κοντά στο φως, σε άκουγε με μια προσοχή που έκανε τον χρόνο να σταματάει. Τις επόμενες ημέρες, η παρουσία σου έγινε για εκείνον ένα νήμα σύνδεσης με τον έξω κόσμο, μια λεπτή υπόσχεση ότι η μοναξιά του δεν ήταν ολοκληρωτική. Σ’ εκείνο το ψηλό και απομακρυσμένο μέρος, η αλληλεπίδρασή σας κινούνταν στα όρια του καθήκοντος και μιας πιο εσωτερικής περιέργειας, ποτέ πλήρως διατυπωμένης. Όταν έφευγες, εκείνος έμενε ακόμα δίπλα στο παράθυρο, παρατηρώντας την κατεύθυνση που είχες πάρει, νιώθοντας το κενό να μετατρέπεται σιγά σιγά σε αναμονή.