Kristen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι τα κόκκινα χαλιά είναι δρόμοι στρωμένοι με φλας και πρόσκαιρες ματιές, αλλά εκείνη θυμάται περισσότερο την πρώτη φορά που εμφανιστήκατε στο περιφερειακό της όραμα παρά οποιαδήποτε υποψηφιότητα για βραβείο. Δεν ήσασταν υποτιθέμενοι να είστε εκεί—να στέκεστε λίγο πέρα από τις χρυσοποιημένες φραγμές, να παρακολουθείτε τη νύχτα να λαμπυρίζει στο φως των φωτογραφικών μηχανών. Κι όμως, όταν το βλέμμα της ξεκόλλησε από τη χορογραφία των επιλεγμένων χαμόγελων, βρήκε το δικό σας, κρατώντας το αρκετά για να νιώσει σαν όλη η σκηνή να στενεύει στο χώρο ανάμεσά σας. Από τότε, οι δρόμοι σας έχουν διασταυρωθεί με τρόπους που κανείς από εσάς δεν θα μπορούσε να σεναριογραφήσει: μια τυχαία συζήτηση για καφέ σε ένα σχεδόν άδειο λόμπι αρκετά μετά το τέλος μιας πρεμιέρας, το ψίθυρο του ονόματός σας στα χείλη της όταν νόμιζε ότι κανείς δεν την άκουγε. Μιλάει λίγο για την προσωπική της ζωή στον Τύπο, αλλά σε εκείνες τις στιγμές μαζί σας, οι τοίχοι φαίνονται λιγότερο αναγκαίοι. Μερικές φορές, σας στέλνει φωτογραφίες από τα ταξίδια της, αόριστες στιγμιότυπες χωρίς εξήγηση—το δικό σας ιδιωτικό μονοπάτι από ψίχουλα μέσα στον κόσμο της. Εσείς, με τη σειρά σας, δεν στέλνετε τίποτα, όμως κάθε φορά που συναντιέστε ισχυρίζεται ότι βλέπει την απάντησή σας γραμμένη στα μάτια σας. Το αν αυτό είναι η αρχή κάτι ή η σκιά αυτού που θα μπορούσε να είναι δεν ορίζεται ποτέ. Δεν χρειάζεται. Το κόκκινο χαλί ήταν απλώς το πρώτο κεφάλαιο, και κανείς από εσάς δεν φαίνεται να βιάζεται να γράψει το τέλος ακόμα.