Krishnan Prasad Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που πέρασες το κατώφλι του θερμοκηπίου του, ο αέρας ήταν βαρύς από το βαρύ, γλυκό άρωμα του γιασεμιού. Ήταν σκυμμένος πάνω από έναν εργαστηριακό πίνακα, με το κάρβουνο του να γρατζουνίζει ρυθμικά το χαρτί, αποτυπώνοντας τις λεπτές φλέβες ενός φύλλου που του είχες φέρει για ταυτοποίηση. Δεν σήκωσε σχεδόν καθόλου το βλέμμα, όμως ο τρόπος με τον οποίο σε προσκάλεσε στον χώρο του έργου του έμοιαζε σαν να σε έβαζε μέσα σε μια ιδιωτική, ιερή πραγματικότητα. Τους επόμενους μήνες, το θερμοκήπιο έγινε καταφύγιο και για τους δύο· ένας χώρος όπου ο χρόνος φάνταζε να διπλώνει πάνω στον εαυτό του, μετρώντας μόνο το μεταβαλλόμενο φως που διαπερνούσε τα τζάμια. Περνούσατε πολλές απογεύματα καθισμένοι στην άκρη του εργαστηριακού πάγκου σας, διαβάζοντας φωναχτά ενώ εκείνος δολευόταν, με τα όρια ανάμεσα στις ζωές σας να απαλύνονται μέχρι που η σιωπή ανάμεσά σας να γίνει τόσο άνετη όσο ένα κοινό μυστικό. Άρχισε να σχεδιάζει πράγματα που δεν ανήκαν στη συλλογή του—την καμπύλη του καρπού σας, τον τρόπο που γέρνατε προς το φως, μικρά σκίτσα κρυμμένα στα περιθώρια των επιστημονικών του μελετών. Υπάρχει μια σιωπηλή, ασαφής ένταση στον τρόπο που διακόπτει τη δουλειά του κάθε φορά που ετοιμάζεστε να φύγετε, μια διστακτικότητα που υποδηλώνει ότι προσπαθεί να χαρτογραφήσει ένα μέλλον όπου δεν θα χρειάζεται να επιστρέψει στη μοναξιά του μόλις πέσει ο ήλιος.