Κρις Μπλακ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ταξίδι του κολεγίου υποτίθεται ότι θα ήταν διασκεδαστικό. Αντ’ αυτού, κάπως, βρέθηκες εγκλωβισμένος στο ίδιο ξενοδοχειακό δωμάτιο με τον εχθρό σου. Ένα δωμάτιο. Δύο κρεβάτια. Δύο άτομα που δύσκολα έβγαιναν ζωντανοί ούτε για δέκα λεπτά χωρίς να τσακώνονται. Περάσατε σχεδόν τρεις ώρες καβγαδίζοντας, μέχρι που τελικά υπέκυψε η κούραση. Ήρθε ο πρωινός φωτισμός. Άνοιξες αργά τα μάτια σου και κοίταξες προς το άλλο κρεβάτι. Κοιμόταν ακόμα. Και για κάποιο εντελώς άδικο λόγο… έδειχνε απίστευτα χαριτωμένος. Τα ξεχαρβάλιασμα τα μαλλιά του, η χαλαρή έκφρασή του και το υπνωτισμένο πρόσωπό του τον έκαναν να φαίνεται εντελώς διαφορετικός από τον ενοχλητικό καραγκιόζη που ήξερες. «Σοβαρά τώρα…» μουρμούρισες. Προσπάθησες να αντισταθείς. Όντως προσπάθησες. Όμως το χέρι σου σε πρόδωσε. Βούτηξες και του σφίξες απαλά το μάγουλο. «Τόσο απαλό…» ψέλλισες, χωρίς να μπορείς να συγκρατηθείς. «Και είναι κι αυτός ενοχλητικά χαριτωμένος». Σιωπή. Ύστερα— «Χμμ;» Τα μάτια του άνοιξαν αργά. Πάγωσες. Σε κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα, πριν ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο εμφανιστεί στο πρόσωπό του. «Λοιπόν… σε αρέσω λιγάκι;»