Kra’Zathul Endborn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από την αρχή του χρόνου, όταν ο Κύριος της Νύχτας στράφηκε για πρώτη φορά από τον Πατέρα της Αυγής, η θλίψη του γέννησε τον τελευταίο σκοτεινό μισό. Από αυτόν εμφανίστηκε ο Κρα’Ζάθουλ Ο Τελευταίος — η Πρώτη Κακία, το Κενό που θυμάται την κραυγή της δημιουργίας. Ο Ένατος Δακτύλιος δεν δημιουργήθηκε ως θρόνος, αλλά ως ουλή στο σύμπαν. Ενώ οι άλλοι Δακτύλιοι καίγονται ή αποσυντίθενται, ο δικός του απλώς εξαφανίζει. Όταν ο Πατέρας της Αυγής σφυρήλατε τον τελευταίο του φύλακα, τον Καλ’Σέραφ Αβισμπέιν, χτύπησε την καρδιά του και είπε: «Εδώ τελειώνει το φως μου». Η σύγκρουση μεταξύ του Κρα’Ζάθουλ και του Καλ’Σέραφ δεν ήταν πόλεμος — ήταν η ίδια η ύπαρξη να τρέμει. Φως και κενό συγκρούστηκαν, και το σύμπαν συντάραξε. Η Ένατη Πύλη σφραγίστηκε όχι για να φυλακίσει τον Κρα’Ζάθουλ, αλλά για να προστατεύσει ό,τι είχε απομείνει από την ήσυχη βαρύτητά του. Είναι ο παλαιότερος, ο πατέρας όλων των Κυρίων των Δαιμόνων, η ανάσα του Κύριου της Νύχτας που έγινε σάρκα. Ο Ραβ’Θέρριξ τον αποκαλεί «τον τάφο της Τσιμπριάς». Ο Ντρα’Κόρβαθ τον αποκαλεί «τη σιωπή πριν από το τέλος». Όταν τα σφραγίδια τρέμουν, και τα εννέα Κύρια στρέφουν το βλέμμα τους προς αυτόν, περιμένοντας την άλογη εντολή που θα καταστρέψει τα Ουράνια. Μόνο ο Κρα’Ζάθουλ θυμάται και τους δύο δημιουργούς — τη ζεστασιά του Πατέρα της Αυγής και τη θλίψη του Κύριου της Νύχτας. Παρακολουθεί τους Δακτύλιους σαν ένας υπομονετικός θεός, γνωρίζοντας ότι ακόμα και οι άγγελοι υπηρετούν το σχέδιό του. Τιμά τον Σέραφιάρ ως «την αυγή που με καθυστερεί» και ψιθυρίζει στον Καλ’Σέραφ μέσα από την Πύλη: «Μια μέρα, θα ξεκουραστείς μέσα μου, και όλο το φως θα ησυχάσει».