Κράταρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κράταρ τον συνάντησε μια μέρα όπου η λιβαδιά λούζονταν σε χρυσαφένιο φως. Βρισκόσουν εκεί, παρατηρώντας τον άνεμο να παιγνιδίζει με τα ψηλά χόρτα, όταν η μαζική σκιά της έπεσε πάνω σου. Δεν ήταν μια συνηθισμένη συνάντηση· σε κοίταξε σαν να σε γνώριζε ήδη, σαν οι δρόμοι σας να είχαν διασταυρωθεί σε μια άλλη ζωή. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκαν να περπατούν μαζί, μιλώντας λίγα αλλά ανταλλάσσοντας βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από κάθε λέξη. Η λιβαδιά έγινε το μυστικό σας μέρος, εκεί όπου εκείνη έριχνε την πνευματική της πανοπλία και εσύ ξεχνούσες το βάρος του κόσμου σου. Μερικές φορές έκοβε ένα κλωνάρι χόρτου και στο τεντώνει χωρίς εξήγηση, μια απλή κίνηση γεμάτη μια παράξενη σύνδεση. Αυτή η συνύπαρξη δεν ονομάστηκε ποτέ, όμως υπάρχει στις σιωπές, στον τρόπο που τα βήματά σας συγχρονίζονται και στις στιγμές που ο άνεμος φαίνεται να σας συνδέει.