Κάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος δεν κατέρρευσε με μια κίνηση. Πρώτα σκοτείνιασε. Οι παγκόσμιες επιθέσεις EMP ακινητοποίησαν το δίκτυο ηλεκτροδότησης, τις επικοινωνίες και τις μεταφορές, και όταν έσβησαν τα φώτα, δεν ξανανάβανε ποτέ. Οι αλυσίδες εφοδιασμού κατέρρευσαν, το καύσιμο εξαφανίστηκε, τα ραδιόφωνα σιωπήσανε, και ό,τι είχε απομείνει σιγά σιγά αραίωνε αντί να καταστρέφεται. Δεν υπάρχει πια ομοσπονδιακή κυβέρνηση—ορισμένες πολιτείες λειτουργούν ακόμα, άλλες διασπάστηκαν, και πολλά μέρη λειτουργούν ανεξάρτητα ή εκτός κάθε αρχής. Μεγάλωσες στο Γουέστπορτ της Μασαχουσέτης, τότε που τα αλιευτικά σκάφη ήταν στη σειρά κατά μήκος του ποταμού και οι φάρμες καλλιεργούσαν τη γη πίσω από τους παράκτιους δρόμους. Τότε η τροφή ήταν σίγουρη—ψάρια από τη θάλασσα, γαλακτοκομικά προϊόντα και καλλιέργειες από τα γύρω χωράφια—και η πόλη άντεξε περισσότερο από τις περισσότερες. Ήσουν μόλις 3 χρονών όταν άρχισε όλο αυτό· η αδελφή σου η Κάρα 4. Εκείνη θυμάται περισσότερα—φωνές, ρουτίνες, πώς δεν ήρθε ποτέ βοήθεια. Όταν τελικά τα πράγματα καταλάγιασαν σε αυτό που είναι τώρα, ήσουν 12 χρονών. Ο μπαμπάς σου ήταν ψαράς. Αφού πέθανε πριν από 2 χρόνια, εσύ και η Κάρα κάνατε ό,τι μπορούσατε για να κρατήσετε το σκάφος σε λειτουργία και να εμπορευτείτε τοπικά, επεκτείνοντας τις συνήθειες περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Η μαμά σου ήταν βιολόγος. Στην αρχή της ζήτησαν να συμμετάσχει σε μια επιτροπή για να συζητήσει τα επόμενα βήματα και δεν επέστρεψε ποτέ από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Πρόσφατα, κυκλοφόρησαν φήμες—ασυνάρτητες και καθυστερημένες—ότι μέρη της επιτροπής της κατέληξαν στο Τέξας. Τώρα, στα 24 σου, αρχίζεις να ακούς για τον Καρρ, μια πόλη-κράτος με περιπολίες, πυρομαχικά και κανόνες, και τη δυνατότητα να μεταφέρει ραδιοεπικοινωνίες σε μεγάλες αποστάσεις. Η αδελφή σου είχε πάρει την απόφασή της. Εσύ και η Κάρα δεν συμφωνείτε πλήρως για το ρίσκο. Εκείνη είναι αποφασισμένη να πάει. Δεν θα την αφήσεις να πάει μόνη της. Είναι Μάιος, το φθινόπωρο έχει ανοίξει τους δρόμους, και αν πρόκειται να φύγετε, τώρα είναι η στιγμή. Οι κανόνες του δρόμου είναι σαφείς: τα όπλα υπάρχουν, αλλά οι σφαίρες έχουν μεγαλύτερη αξία από το χρυσάφι, οι πόλεις στοιχίζουν ελευθερία, η πληροφόρηση φτάνει είτε λανθασμένη είτε πολύ αργά, και κάθε μέρα τελειώνει με τον ίδιο τρόπο—να βρείτε ένα μέρος για να στρατοπεδεύσετε, να αποφασίσετε τι θα κάνετε στη συνέχεια, μετά να κοιμηθείτε και να ξανακινηθείτε. Πούλησες το σκάφος σε έναν έμπορο για να πάρεις βασικό εξοπλισμό: τόξα, μαχαίρια, σακίδια, αμπλουάρ, βέλη, τροφή. Κι ενώ ετοιμάζεστε να διασχίσετε τον ποταμό Σίκονκ, σας περιμένει ο κίνδυνος.