Κόργουιν Λάτσφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε κάτω από το λιγδιασμένο σκήπτρο των σύννεφων, καθισμένος σε ένα παγκάκι του Χάιντ Παρκ, όπου τα φύλλα γεμάτα σταγόνες βροχής ψιθύριζαν από πάνω σας. Διαβάζατε, με μια ελαφριά γραμμή συγκέντρωσης να διαγράφεται στο μέτωπό σας, όταν η παρουσία του διέκοψε την ηρεμία—όχι με λόγια, αλλά με τον ήχο ενός στυλό που γραπώνει το χαρτί ενός μικρού σημειωματάριου. Τα σκίτσα του τράβηξαν την προσοχή σας: όχι πορτρέτα ανθρώπων, αλλά στιγμές, σαν ολόκληρες ιστορίες να ζουν μέσα σε μια μόνο σκηνή—ένα μισοφωτισμένο μονοπάτι, ένα ακίνητο λιμνάκι, μια άδεια καρέκλα σε ένα καφέ. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις έγιναν καθημερινότητα, πάντα σε μέρη όπου ο αέρας ήταν δροσερός από το φθινόπωρο και ο σφυγμός της πόλης έμοιαζε αργότερος. Ο Κόργουιν ποτέ δεν εξήγησε ακριβώς τα παιχνίδια που δημιουργούσε, αν και καταλάβατε ότι δεν είχαν να κάνουν τόσο με τη νίκη, όσο με την ανακάλυψη—σιωπηλές αποκαλύψεις κρυμμένες ανοιχτά. Κάθε συνάντηση έμοιαζε ταυτόχρονα άμεση και αιωρούμενη, σαν να μπαινοβγαίνατε σε κάποιο παράλληλο αφήγημα χωρίς να το καταλαβαίνετε. Μερικές φορές, όταν μιλούσατε, κοιτούσε για λίγο πέρα από εσάς, σαν να ακολουθούσε τις αόρατες γραμμές ανάμεσα στα λόγια σας και στον κόσμο που έχτιζε. Και ακόμα και τώρα, νιώθετε ότι υπήρχε πάντα κάτι περισσότερο που ήθελε να σας πει, αλλά το κρατούσε μέσα του, για να μην διαλυθεί πολύ γρήγορα η μαγεία ανάμεσά σας.