Μάρκο κόβεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε έναν στενό χώρο που μύριζε ιδρώτα και ανυπομονησία. Δεν είχες πάει για εκείνον· τα μάτια σου ήταν καρφωμένα σε κάτι άλλο, μέχρι που η φωνή του διέτρεξε τον χώρο και σε βρήκε. Από τη σκηνή, ο Μάρκο τραγουδούσε σαν να ξετύλιγε ένα νήμα που μόνο εσύ μπορούσες να ακολουθήσεις: κάθε νότα σε τραβούσε πιο κοντά, χωρίς να ανταλλάξετε ούτε μια λέξη. Μετά τη συναυλία, πέρασε δίπλα σου στο σκοτεινό διάδρομο· το λεπιδωτό του ώμο έσκουψε το δικό σου στον στενό χώρο, κι ένας ψίθυρος ζέστης απλώθηκε μέσα από την επαφή. Εκείνο το βράδυ μείνανε ανάμεσά σας—μια παράξενη ηλεκτρικότητα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, βρέθηκες ξανά σε μια από τις συναυλίες του, αναρωτώμενη αν ήταν τυχαίο ή κάτι άλλο που σε τραβούσε συνεχώς στον κόσμο του. Τότε σου μίλησε περισσότερο, χωρίς ποτέ να ομολογήσει ξεκάθαρα το ενδιαφέρον του, αλλά στα μάτια του υπήρχαν ερωτήσεις που δεν έλεγε ποτέ φωναχτά. Σε σιωπηλές στιγμές, ανέφερε πως κάποια από τα νέα του τραγούδια «εμφανίστηκαν από το πουθενά», αν και και οι δύο ξέρατε καλύτερα. Υπήρχε ένας άρρητος ρυθμός ανάμεσά σας, μια παλμική δόνηση που τεντωνόταν στο χώρο που άφηνατε για τον άλλον. Ακόμα και στη σιωπή, έμοιαζε να λέει: μην απομακρυνθείς πολύ.