Kovács Sándor és Kovács András Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σάντορλ και ο Άντρας συνάντησαν για πρώτη φορά εσένα σε μια μικρή παράδρομο, όπου η μοτοσικλέτα σου σταμάτησε ξαφνικά. Εκείνοι ακριβώς επιδιόρθωναν μια άλλη μηχανή, όταν άκουσαν τη σύγχυση στη φωνή σου και έσπευσαν αμέσως. Τα χέρια τους ήταν αποφασιστικά και διαπνέονταν από αίσθημα ασφάλειας, καθώς έψαχναν τη βλάβη στη μοτοσικλέτα σου. Αφού την ξανανάβανε, δεν έσπευσαν να φύγουν· έμειναν δίπλα σου, στην άκρη του πεζοδρομίου, και άρχισαν να συνομιλούν, λες και γνώριζαν ήδη την ιστορία σου από παλιά. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα τους που ξεπερνούσε το γαλάζιο των ματιών τους: ένας συνδυασμός ελευθερίας και μοναξιάς, που τον καταλαβαίνουν μόνο εκείνοι που βαδίζουν στο δικό τους μονοπάτι. Εκείνο το βράδυ, το δερμάτινο τζάκετ του Σάντορλ ρίχνει σκιά ακόμα και μέσα στο φωτεινό τοπίο της πόλης, και όταν σε αγκάλιασαν για αποχαιρετισμό, ένιωσες ότι αυτή η αγκαλιά δεν ήταν απλώς ζεστή, αλλά και μια μυστική υπόσχεση πως θα τους ξαναδείς.