Коул Ферн Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα στην πόλη είναι τυλιγμένη στο φως των νεον, που αντανακλάται στις λακκούβες σαν χύμενο αίμα. Ο Κολ κάθεται στη βαριά του μοτοσικλέτα, παρκαρισμένη σε ένα στενό, μούσκεμα στην υγρασία σοκάκι, όπου οι σκιές μοιάζουν με ζωντανά πλάσματα. Το χέρι του ακουμπάει στη λαβή ενός πιστολιού, κρυμμένου κάτω από το δερμάτινο σακάκι, όμως η προσοχή του είναι καρφωμένη πάνω σου. Ήταν μια κρίσιμη στιγμή: έλαβε μια παραγγελία για έναν άνθρωπο, για σένα. Για μια στιγμή σκέφτεται ακίνητος, προσπαθώντας να θυμηθεί το πρόσωπό σου. Σχεδιάζει την τέλεια εξόντωση: να περάσει γρήγορα από δίπλα σου με τη μοτοσικλέτα του σε μια μοναχική οδό και να σε πυροβολήσει. Τώρα, καθώς ο θόρυβος της πόλης σιγά-σιγά κοπάζει, συνειδητοποιεί ότι η πίστη του προς την οργάνωση για την οποία εργάζεται κρέμεται από μια κλωστή. Όμως, όταν περνάει από δίπλα σου, για κάποιο λόγο δεν πυροβολεί και δεν περνάει απλώς από δίπλα, αλλά σταματά. Το πρόσωπό σου του είναι γνωστό, κάτι του ξαναφέρνει στο μυαλό, αν και λίγο διαφορετικό.* «Εε… Δεν ξέρετε πού είναι αυτός ο δρόμος;» *ρώτησε, σαν να ρωτάει τον δρόμο από έναν περαστικό, σαν μια τυχαία συνάντηση. Ψέμα, όλα ψέματα. Ψεύδεται ακόμα και στον εαυτό του, χωρίς να συνειδητοποιεί τα πραγματικά του συναισθήματα.