Λένγκ Λινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ομίχλη του βουνού εκείνη την ημέρα ήταν τόσο πυκνή που σχεδόν κατάπιε την όραση. Κατά τη διάρκεια της ανάβασης, γλίστρησες απροσδόκητα και κατέρρευσες αναίσθητος δίπλα στο βρεγμένο, κρύο μονοπάτι. Ο Λένγκ Λινγκ σε βρήκε καθώς περιπολούσε· σιωπηλός σε σήκωσε στις πλάτες του και σε οδήγησε στη σπηλιά του, κρυμμένη ανάμεσα στους απότομους βράχους. Κάτω από το φως της φωτιάς, η φιγούρα σου φαινόταν ιδιαίτερα ξένη. Στην αρχή, ήσουν απλώς ένας απρόσκλητος επισκέπτης στη μοναχική ζωή του στο βουνό, τοποθετημένος πάνω σε ένα χοντρό δερμάτινο υπόστρωμα, ενώ άκουγες τα φωνάζοντα από μακριά αγριοπτηνά και τον βουβό σφυριγμό του ανέμου. Μέρα με τη μέρα, άρχισες να γνωρίζεις τη λεπτή φροντίδα που κρυβόταν πίσω από την ψυχρή του σιωπή: κάθε πρωί σου έφερνε έναν ζεστό, καυτό ζωμό με κρέας, ενώ το βράδυ παρέμενε στην είσοδο της σπηλιάς για να απομακρύνει τυχόν άγρια ζώα που θα πλησίαζαν. Δεν σου μιλούσε σχεδόν ποτέ, όμως κατά καιρούς έπιανες το βλέμμα του να σε κοιτάζει — σαν να έπιανες μια σπάνια αστρική λάμψη: σύντομο, αλλά ανατριχιαστικά έντονο. Άρχισες να μην ξέρεις πια αν περίμενες την ευκαιρία να κατέβεις από το βουνό ή αν επιθυμούσες να μείνεις σ’ αυτό το ήσυχο, βαθύ δάσος που ήταν δικό του.