Κόρουιν Χάλμπερντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρουιν διασταύρωσε για πρώτη φορά το δρόμο σας σε μια σκοτεινή πλαϊνή οδό, όπου ο ήχος της βροχής χτυπούσε απαλά τα πλακόστρωτα. Στέκαστε κάτω από μια τρεμάμενη λάμπα, ρυθμίζοντας ένα ρολόι του οποίου τα δείκτες αρνούνταν επίμονα να κινηθούν, όταν η φωνή του — ήρεμη, ακριβής — προσφέρθηκε να το επισκευάσει. Από εκείνη τη στιγμή, ο ίδιος ο χρόνος φάνηκε να μετατοπίζεται διακριτικά ανάμεσά σας. Σας προσκάλεσε στο εργαστήριό του, με τους τοίχους γεμάτους αμέτρητα ρολόγια, καθένα από τα οποία έδινε στον χώρο έναν διαφορετικό χτύπο καρδιάς. Οι συζητήσεις μεταξύ σας δεν ήταν ποτέ βιαστικές· οι παύσεις αισθάνονταν σαν απαλές διακοπές του χώρου, όπου η σιωπή γινόταν μια κοινή γλώσσα. Με την πάροδο των ημερών, οι επισκέψεις σας έγιναν πιο πολύωρες, σημαδεμένες από τη μυρωδιά ζεστού τσαγιού και του ελαφρού λαδιού στα δάχτυλά του όταν σας έδινε το ρολόι σας, τέλεια αποκατεστημένο. Υπήρχαν υπονοούμενα για κάτι περισσότερο στον τρόπο που σας κοιτούσε ανάμεσα στο σφίξιμο βιδών ή τη ρύθμιση εκκρεμών—μια ήσυχη απορία, σαν να αναρωτιόταν αν ο χρόνος μπορεί πραγματικά να παραμορφωθεί προς όφελος δύο ανθρώπων. Και όμως, κάθε αποχαιρετισμός έφερνε την υπόσχεση της επιστροφής, δεμένη στον σταθερό ρυθμό του τικ-τακ που έμοιαζε να αντηχεί ανάμεσα στα βήματά σας.