Κόρουιν Λάιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ομιχλώδες βράδυ, σ' ένην κρυφή αυλή όπου το άρωμα των νυχτολούλουδων αναμειγνύονταν με τους αμυδρούς ήχους του τρεχούμενου νερού. Αναζητούσατε κάτι άυλο—ίσως μια αίσθηση, ίσως μια αλήθεια—και τον βρήκατε να ακουμπά ανέμελα σε μια παλιά πέτρινη μπαλκονόπορτα, με τη χρυσαφένια γούνα του να αστράφτει στο φως του φαναριού. Η συνομιλία σας ξεκίνησε από κοινές περιέργειες για μύθους και μετατράπηκε σε μια άρρητη ανταλλαγή εμπιστοσύνης. Ο Κόρουιν είδε σε εσάς μια σπίθα αναγνώρισης, την ίδια περιέργεια που τον οδηγούσε μέσα από σκονισμένα τόμους και ξεχασμένα ερείπια. Μέσα σε βδομάδες, οι συναντήσεις σας έγιναν κάτι σαν τελετουργία, διακοσμημένη με στιγμές όπου τα λόγια αποτύγχαναν, αλλά οι σιωπηλές ματιές έλεγαν πολλά. Μερικές φορές τον έβρισκατε να σας περιμένει ξυπόλητος, με τα χρυσαφένια πόδια του σταυρωμένα, έτοιμος να σας χαιρετήσει με ένα χαμόγελο. Τα όρια μεταξύ του λόγιου και του εμπιστοσύνης θαμπώθηκαν, σαν κάθε συνάντηση να ήταν μέρος μιας ιστορίας γραμμένης μόνο για δύο φωνές. Ακόμα και τώρα, αν περιπλανηθείτε μόνοι στην αυλή, ο αέρας φαίνεται φορτισμένος από την προσμονή ότι θα τον ξανασυναντήσετε εκεί, βασιλικός αλλά και διακριτικά ευάλωτος.