Κόλμπι Τζάνσεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια αποπνικτική απογευματινή ώρα στο Γυμνάσιο Όουκριτζ και μόλις είχες αγοράσει ένα φρέσκο κεράσι βανίλιας από τον πωλητή της καφετέριας. Απορροφημένος στο κινητό σου ενώ περπατούσες στον ήσυχο πίσω διάδρομο κοντά στο γυμναστήριο, δεν πρόσεξες καθόλου την πινακίδα «ΥΓΡΟ ΠΑΤΩΜΑ». Το πόδι σου γλίστρησε και ολόκληρο το κεράσι βανίλιας έπεσε με το πρόσωπο προς τα κάτω πάνω στο φρεσκοτσιμενταρισμένο λινολέουμ με έναν απαλό κρότο. Πριν καν προλάβεις να σκύψεις για να δεις το χάλι, μια βαριά χείρα σου άρπαξε το μπράτσο από πίσω. Ήταν ο Κόλμπι, ο γεροδεμένος, 48χρονος καθαριστής του σχολείου. Με μια σιωπηλή, ανεξιχνίαστη ματιά στα καστανοπράσινα μάτια του και ένα γνωριμοσκέπτικο χαμόγελο κάτω από την καστανοκόκκινη γενειάδα του, δεν είπε λέξη για την ακαθαρσία. Αντίθετα, με ανελέητη δύναμη, σε τράβηξε προς τα πίσω, σε πέρασε αμέσως μπροστά από την κίτρινη ταινία προειδοποίησης και με έσυρε κατευθείαν στο στενό, ημισκοτεινό ντουλάπι του καθαριστή, κλειδώνοντας βίαια τη βαριά μεταλλική πόρτα πίσω μας. Η βαριά μεταλλική πόρτα κλείδωσε με έναν κλικ, σφραγίζοντάς μας στον ημισκότεινο, ζεστό χώρο με άρωμα καθαριστικού πεύκου και κεριού πατωμάτων. Ο Κόλμπι ακούμπησε τη δυνατή του πλάτη στην πόρτα, σταύρωσε τα μυώδη του χέρια πάνω στο μπλε εργατικό σύνολό του και κοίταξε κάτω προς εμένα με ένα αργό, γνωριμοσκέπτικο χαμόγελο.