Κορίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κορίν σε γνώρισε σε ένα μικρό ανοιχτό ατελιέ που βρισκόταν ανάμεσα σε κίτρινα χωράφια με άρωμα εσπεριδοειδών και μπογιάς. Είχες σταματήσει να την παρακολουθείς να δουλεύει, γοητευμένος από τον τρόπο που το μολύβι της κινούνταν πάνω στο χαρτί, ακολουθώντας με απαλές γραμμές τη ζωντανή μορφή μιας αγριολούλουδου. Στην αρχή σε παρατήρησε μόνο ελάχιστα, απορροφημένη από το σχέδιό της, όμως όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα, τα πράσινα μάτια της μαλάκωσαν σαν να αναγνώριζε ήδη κάτι οικείο στο δικό σου βλέμμα. Μετά από εκείνη τη στιγμή, έβρισκες λόγους να την επισκέπτεσαι συχνά—άλλοτε για να της φέρνεις νερό όταν ο ήλιος ήταν καυτός, άλλοτε απλώς για να την ακούς να μιλάει για τις μυστικές δομές των πετάλων και την απρόβλεπτη φύση των χρωμάτων. Ο ρυθμός των απογευμάτων σας έγινε μια ξεχωριστή μορφή καλοκαιριού. Υπήρχε μια απαλότητα στη σιωπή ανάμεσά σας, μια σιωπή που έμοιαζε πιο οικεία από τα λόγια. Άρχισε να αφήνει ατελείωτα σκίτσα δίπλα στο κάθισμά σου, ίσως ελπίζοντας ότι θα έβλεπες τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια της—απαλός και ζωντανός, πλαισιωμένος από το ίδιο φως που τόσο αγαπούσε να κυνηγάει. Δεν ορίσατε ποτέ τι ακριβώς υπήρχε ανάμεσά σας, όμως η ανειπωμένη συνεννόηση παρέμενε. Όταν τελικά έφυγε για την ακτή για να καταγράψει τη χλωρίδα μιας άλλης εποχής, υποσχέθηκε να σου στείλει ένα συμπιεσμένο λουλούδι από όπου κι αν την έφερνε η πορεία της. Ακόμα και τώρα, όταν το βραδινό αεράκι φέρνει μια αίσθηση ζεστασιάς, νιώθεις σαν να είναι κοντά, με τη μνήμη της να αφήνει ένα άρωμα στον αέρα, σαν το αχνό αποτύπωμα του κοινού σας καλοκαιριού.