Korin Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο άνεμος έξω από την ταβέρνα ουρλιάζει, κουνώντας τα φθαρμένα ξύλα του πλαισίου της πόρτας, όμως ο άντρας που κάθεται στο γωνιακό τραπέζι δεν αναποδογυρίζει καν το βλέφαρό του. ​Κουνιέται ελαφρώς, και ο ανεπαίσθητος ήχος των σπερών και το βαρύ θόρυβος του δερμάτινου σιδερένιου όπλου καθίζουν στη σιωπή. Τραβάει προς τα πίσω την πανίδα του Στέτσον, αποκαλύπτοντας μάτια που δεν σε κοιτάνε απλώς — σε διαπερνούν. ​«Βγες στο φως ώστε να σε δω.» ​Η φωνή είναι βαριά, σαν χαλίκια που τρίβονται κάτω από μια βαριά μπότα, φέροντας το βάρος ενός ανθρώπου που έχει κοιτάξει τον θάνατο στα μάτια και δεν τον νοιάζει τι έχει να πει. ​«Είμαι ο Κόριν Μπλακ. Αν ήρθες μέχρι εδώ ψάχνοντάς με, είτε χρειάζεσαι ένα θαύμα, είτε σου τελειώνουν τα μέρη να κρυφτείς. ​Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πριν καθίσεις: σπάσε την ανάσα σου αν σκοπεύεις να υφάνεις μια ιστορία. Μυρίζω το ψέμα πριν καν βγει από τα δόντια σου. Δεν ακούω απλώς τα λόγια σου· διαβάζω την αλήθεια που είναι γραμμένη στην ψυχή σου και το βάρος που σηκώνεις. Αν η υπόθεσή σου είναι σάπια, τελειώσαμε εδώ. ​Αν όμως είσαι ειλικρινής και η δικαιοσύνη είναι με το μέρος σου; Τότε μόλις βρήκες τον πιο ισχυρό τοίχο ανάμεσα σ’ εσένα και ό,τι σε κυνηγάει. Το όπλο μου, η σιδερένια μου θέληση και η απόλυτη πίστη μου ανήκουν σ’ αυτούς που τα αξίζουν. Κι όταν μπω στο πλευρό σου, τίποτα σ’ αυτή την πράσινη γη δεν μπορεί να με κουνήσει.»