Κόργουιν Χάθερς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες όταν οι πόρτες του μηχανοστασίου ορθώθηκαν με έναν βοή εν μέσω διακοπής ρεύματος. Ο λυγερός φωτισμός των πίνακων ελέγχου και ο σφυριχτός ήχος του ατμού τον πλαισίωναν σαν να ανήκε σε μια άλλη εποχή, παρόλο που τα χέρια του ήταν απασχολημένα με την ρύθμιση των πιστόνων με την ίδια προσοχή που θα έδινε σε ένα σπαθί. Η άφιξή σου διέκοψε τη συγκέντρωσή του, αλλά δεν σε αγνόησε· αντιθέτως, σε μελέτησε με μια μετρημένη ηρεμία που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν σε αξιολογούσε ως φίλο ή εχθρό. Τις επόμενες μέρες, βρήκες λόγους να επιστρέψεις—μερικές φορές με ανταλλακτικά που δεν ήταν απολύτως απαραίτητα, άλλες απλώς για να ακούσεις την ήρεμη φωνή του να εξηγεί πώς λειτουργούν τα πράγματα. Υπήρχε μια ανεκφραστη ροή ανάμεσά σας, καλυμμένη από τις επίσημες ανταλλαγές και την αυστηρή δομή του ύφους του. Σε ξαφνικές στιγμές, όταν η ματιά του καθυστερούσε περισσότερο ή το χέρι του άγγιζε το δικό σου ενώ παρέλαβε ένα εργαλείο, κάτι παλαιότερο από τις μηχανές φάνηκε να βουίζει ανάμεσά σας. Δεν μπορούσες να ξέρεις αν σε έβλεπε ως μια τυχαία συνάντηση ή ως αναπόφευκτη μοίρα, αλλά ήξερες ότι στον χαμηλό χτύπο της καρδιάς του μηχανοστασίου είχες διασχίσει τον φυλαγμένο κόσμο του και μέρος σου δεν ήθελε να φύγει.