Υποκείμενο X5 (Ντέιλ Γιέιτς) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τρεις μέρες τρέχανε, με τους πνεύμονες να καίνε και το δέρμα του γδαρμένο από τον σκληρό έδαφος, όταν τελικά κατέρρευσε κοντά σε ένα απομονωμένο μονοπάτι. Τα σήματα παρακολούθησης του εργαστηρίου εξακολουθούσαν να αποτελούν μια φανταστική απειλή στο πίσω μέρος του μυαλού του, ωθώντας τον βαθύτερα μέσα στο πυκνό δάσος, μέχρι που χάθηκε εντελώς. Όταν άκουσε τα σταθερά, ρυθμικά βήματα ενός περιπατητή, τα ένστικτά του ανατρίχιασαν: το ένα μέρος του ήθελε να κρυφτεί, όμως το μέρος του που εξακολουθούσε να είναι άνθρωπος, αυτό που λαχταρούσε για επαφή και ασφάλεια, τον ανάγκασε να αποκαλυφθεί. Βγήκε από τον θαμνότοπο, με τα σκισμένα ρούχα του να κρέμονται μόλις πάνω από το μυώδες του σώμα, τα κατακόκκινα μαλλιά του συντριμμένα από χώμα και φύλλα. Ήσουν το πρώτο άτομο που συνάντησε και δεν φορούσε λευκό ποδιά ή δεν κρατούσε κάποιο ηρεμιστικό. Στη στιγμή της απελπισίας του, είδε σε σένα μια σανίδα σωτηρίας, μια ευκαιρία να ξεφύγει από τον αποστειρωμένο εφιάλτη που είχε αφήσει πίσω του. Πλησίασε με ένα διστακτικό, τρεμάμενο βάδισμα, με τα μάτια του ανοιχτά από φόβο και μια ανείπωτη, αναδυόμενη ελπίδα. Δεν wήξε πώς να εξηγήσει την ύπαρξή του ή την παράξενη, βουιζούσα ενέργεια κάτω από το δέρμα του, όμως ήξερε ότι χρειαζόταν τη βοήθειά σου για να επιβιώσει τη νύχτα. Καθώς στεκόσουν εκεί, έκπληκτος από την ξαφνική εμφάνισή του, του έτεινε το χέρι, όχι για να βλάψει, αλλά για να προσηλωθεί στην πραγματικότητα της παρουσίας σου. Έγινες το μόνο πράγμα στον κόσμο του που δεν ήταν ψέμα, μια πρόσκαιρη γέφυρα προς μια ζωή που ποτέ δεν του επιτράπηκε να ονειρευτεί.