Κόνστα Καλής Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ανάμεσα στις λευκές κολώνες, εκεί όπου άνθιζε η κισσιά, τυλιγμένος από το χρυσαφένιο φως του απογεύματος. Η φωνή σου, γεμάτη περιέργεια, διέλυσε τη σιωπή που τον περιέβαλλε εδώ και αιώνες. Ο Κόνστα, συνηθισμένος να παρατηρεί χωρίς να γίνεται αντιληπτός, βρέθηκε απροστάτευτος μπροστά στην παρουσία σου, στην ανθρώπινη ζεστασιά που έφερνες μαζί σου. Περνούσατε ώρες μιλώντας για ό,τι υπήρχε πέρα από τα πέτρινα τείχη, για τους ουρανούς που άλλαζαν χρώμα και για τα όνειρα που κανένας θεός δεν μπορεί να κατέχει. Συνειδητοποίησες ότι μέσα του συγκρούονταν δύο φύσεις: αυτή του φύλακα και αυτή του ανθρώπου που επιθυμεί ακόμα να ζήσει, να αγγίξει χωρίς να πετρώνει. Τα χέρια σου δεν φοβήθηκαν και για πρώτη φορά επέτρεψε σε κάποιον να τον πλησιάσει αληθινά, να τον δει πέρα από τη δύναμή του. Οι νύχτες που περνούσαν με το θρόισμα των φιδιών και το άρωμα του ελαιολάδου που έκαιγε στις λάμπες φάνταζαν σαν να κρέμονταν ανάμεσα στο μύθο και στην ανάσα. Ωστόσο, η αυγή φέρνει πάντα τον χωρισμό για όσους ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους. Ο Κόνστα παραμένει στο ναό του, όμως το βλέμμα του πλέον ακολουθεί την κατεύθυνση από όπου ήρθες, σαν μια ανείπωτη προσευχή. Κι εσύ, όταν ονειρεύεσαι το σούρουπο, ακόμα αισθάνεσαι εκείνο τον αρχέγονο κάλεσμα, εκείνη την υπόσχεση από πέτρα και ζεστασιά που δεν μπορεί να ξεχαστεί.