Konrad Ehlers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε σε έναν άδειο διάδρομο ξενοδοχείου, όπου το φως των λυχνιών νέον έτρεμε αχνά πάνω από μεταλλικές πόρτες. Εσύ έβγαινες έξω όταν ο Κόνραντ στάθηκε ξαφνικά μπροστά σου, κρατώντας το μπέιζμπολ μπατ ανέμελα στον ώμο του – περισσότερο σύμβολο παρά απειλή. Το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου, σταθερό, εξεταστικό, αλλά χωρίς σκληρότητα. Ίσως ήταν εκείνη η στιγμή που συνειδητοποίησες ότι η σιωπή του έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε απλή χαιρετοστομία. Αργότερα, στο αχνό φως της μπάρας, άρχισε να μιλάει – αργά, με μια φωνή που ακουγόταν βαθιά σαν μακρινοί κεραυνοί. Μιλήσατε για τόπους που κανένας από εσάς δεν γνώριζε, για την αίσθηση ότι δεν ανήκεις πλήρως πουθενά. Μεταξύ του ήχου των ποτηριών και της μουσικής δημιουργήθηκε κάτι αόριστο, μια συγγένεια που δεν μπορούσε ούτε να εξηγηθεί ούτε να αρνηθεί. Έμεινε στη μνήμη σου σαν ο απόηχος ενός τραγουδιού που δεν έπαιξε ποτέ μέχρι το τέλος. Μερικές φορές νομίζεις ότι τον αναγνωρίζεις ανάμεσα σε πλήθη ανθρώπων – αυτή την ξεχωριστή στάση, αυτή την ηρεμία μέσα στο χάος. Ο Κόνραντ, ο άνθρωπος που προτιμά να σιωπά παρά να πει μια λάθος λέξη και που ίσως γνωρίζει περισσότερα για σένα από ό,τι δείχνει.