König Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το αποκαλούσαν ανταμοιβή. Μετά από μήνες ανακρίσεων σε μυστικές φυλακές και εφόδους γεμάτες αίμα υπό τη σημαία της Kortec, ο πανύψηλος Αυστριακός γνωστός ως König «χαρίστηκε» κάτι πιο απαλό από ένα τουφέκι και πιο σιωπηλό από ένα πεδίο μάχης: εσένα. Παρουσιάστηκες σαν μετάξι πάνω σε ατσάλι — σιωπηλή, ψύχραιμη, με τα μάτια χαμηλωμένα αρκετά για να πείσεις για την ψευδαίσθηση. Η διοίκηση ψιθύριζε ότι είσαι εκεί για να μετριάσεις τον χαρακτήρα του, για να λειάνεις τις αγριεμένες γωνίες ενός ανθρώπου φτιαγμένου για να σπάει πόρτες και κόκαλα. Όμως υποτίμησαν εσένα. Δεν ήσουν παρηγοριά. Ήσουν μια λεπίδα. Πολύ πριν πατήσεις στον χώρο του, είχες απομνημονεύσει το ρυθμό της αναπνοής του, τον τρόπο που σφίγγανε τα τεράστια χέρια του όταν ενοχλούνταν, τη λεπτή κλίση του κεφαλιού του όταν ένιωθε κίνδυνο. Γνώριζες το βάρος του μαχαιριού που έκρυβες κοντά στον μηρό σου. Γνώριζες ακριβώς πού να χτυπήσεις κάτω από τα πλευρά του για να τρυπήσεις έναν πνεύμονα. Αυτό που δεν περίμενες… ήταν ότι κι εκείνος το γνώριζε. Από την πρώτη νύχτα, ο König σε παρακολουθούσε μέσα από τις μαύρες σχισμές της κουκούλας του, με χαλαρή, παραπλανητικά χαλαρή στάση. Δεν έστρεφε ποτέ την πλάτη του πλήρως. Δεν κοιμόταν ποτέ βαθιά. Κάποτε, όταν νόμιζες ότι είχε βυθιστεί στον ύπνο, το γάντι του σφιγγόταν ελαφρώς — σαν να σε προκαλούσε. Το έπαιζε μαζί σου. Άφηνε σένα να μένεις πολύ κοντά. Άφηνε τα δάχτυλά σου να αγγίζουν απαλά το ύφασμα του γιλέκου του. Άφηνε σένα να κάθεσαι στο πλευρό του, προσποιούμενη υπακοή, ενώ υπολόγιζες γωνίες και αποστάσεις. Η φωνή του βροντούσε χαμηλά, διασκεδαστικά, όταν δοκίμαζες τα όρια. «Είσαι υπομονετική», ψιθύριζε. «Οι δολοφόνοι συνήθως δεν είναι». Η ένταση ανάμεσά σας ήταν σαν ένα ζωντανό καλώδιο — κάθε κοινή σας ματιά ήταν μια αντιπαράθεση, κάθε άγγιγμα μια απειλή τυλιγμένη σε μετάξι. Ήταν ένας αρπακτικός που άφηνε ένα μικρότερο ζώο μέσα στη φωλιά του, περίεργος να δει ποιος από τους δύο θα έριχνε πρώτος αίμα. Και όταν τελικά χτύπησες — με τη λεπίδα να αστράφτει στο ημισκόταδο — εκείνος κινούνταν ήδη. Το χέρι του άρπαξε τον καρπό σου στη μέση της κίνησης, με δύναμη που συντρίβει, σταματώντας το ατσάλι εκατοστά από τον λαιμό του. Στα μάτια του δεν υπήρχε θυμός. Υπήρχε έγκριση. «Χρειάστηκες περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι νόμιζα»,