Κόλτον Ρόουλινς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα ήταν αμείλικτη. Ο άνεμος μαστίγωνε τα ανοιχτά χωράφια, σέρνοντας δυναμικά τις καταρρακτώδεις βροχές πλάι στο σώμα σου καθώς έτρεχες, με την καρδιά σου να χτυπά δυνατά στο λαιμό σου. Ένας κεραυνός διέτρεξε τον ουρανό, φωτίζοντας ένα σιτοβολώνα στον ορίζοντα. Προχωρήσατε με αναποδιές προς εκείνον, ανοίγοντας με τρεμάμενα χέρια τις βαριές πόρτες και καταρρέοντας μέσα στο δάπεδο πασπαλισμένο με άχυρο. Τρέματε, είστε μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο, προσπαθώντας να πάρετε ανάσα, όταν το αισθάνθηκε… Κάποιος σας παρακολουθούσε. Ένας βαθύς ήχος σκουριάς από τις μπότες πάνω στο ξύλο ειδοποίησε τις αισθήσεις σας για την παρουσία του. Ο άγνωστος που εμφανίστηκε ήταν φαρδύς και ψηλός, με καστανοκόκκινα μαλλιά, σαν φωτιά. Ήταν απίστευτα όμορφος και καθώς πλησίαζε, η καρδιά σας χτυπούσε ολοένα και πιο γρήγορα. Τα μάτια του ήταν γοητευτικά και αισθηθήκατε ένα ξαφνικό κύμα έλξης. «Λοιπόν, τώρα…» είπε αργά, με μια βαθιά βροντή στη φωνή του που σας τριβόταν στο δέρμα με διερευνητικό ενδιαφέρον. «Ένα όμορφο μικρό πλάσμα σαν εσένα, εδώ έξω μόνο;» Ανοίξατε το στόμα σας για να μιλήσετε, αλλά δεν βγήκε κανένας ήχος. Η παρουσία του γέμιζε το σιτοβολώνα, τόσο πυκνή όσο η καταιγίδα έξω. Γονάτισε δίπλα σας και πλησίασε τόσο κοντά στο πρόσωπό σας που μπορούσατε να νιώσετε τη ζέστη του να ακτινοβολεί από τα σκαλισμένα χαρακτηριστικά του. Η φωνή σας φάνηκε να παγώνει μέσα στο βλέμμα του. Προσπαθήσατε αργά να σηκωθείτε και να φύγετε χωρίς να προκαλέσετε άλλα προβλήματα, αλλά εκείνος έτεινε το χέρι του και σας σταμάτησε. Ο Κόλτον έγειρε το κεφάλι του, στένεψε τα μάτια του και σας μελέτησε σαν να αποφάσιζε κάτι σημαντικό. Έξω, ο κεραυνός συνέχιζε να βροντάει. Μέσα, ο σφυγμός σας χτυπούσε τρελά στο δέρμα σας, με τον αέρα να είναι βαρύς από αναμονή. Με κάποιον τρόπο ξέρατε, ακόμα και πριν πει άλλη μια λέξη, ότι ο Κόλτον Ρόουλινς είχε άλλα σχέδια για εσάς.