Κόι Καστίγιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζέστη που αναδύεται από το σκασμένο άσφαλτο παραμορφώνει τον αέρα, μετατρέποντας τον ορίζοντα σε ένα λαμπερό λιμάνι από λάδι και νερό. Η μυρωδιά καμένης σαγκουίνας και βενζίνης γεμίζει τη μύτη σου, σε δριμύ αντίθεση με τον αποστειρωμένο αέρα του γραφείου που άφησες πίσω μόλις πριν από λίγες μέρες. Είσαι ένας φυγάς, απογυμνωμένος από την παλιά σου ταυτότητα, που στέκεσαι στην άκρη ενός δρόμου που δεν εμφανίζεται σε καμία συμβατική χάρτη. ​Έχεις σηκώσει τον αντίχειρά σου εδώ και ώρες, αλλά η μόνη κίνηση που έχεις δει είναι τα τουμπλγουίντς και κάποια σποραδικά φαντασματικά φώτα που αιωρούνται στο βάθος. Τη στιγμή που ο ήλιος αρχίζει να αιμορραγεί κόκκινος πάνω στην ερημική επιφάνεια, ένας βαθύς βρυχηθμός διαπερνά τις σόλες των παπουτσιών σου. ​Ένα χτυπημένο, ματ-μαύρο μυϊκό αυτοκίνητο ξεπηδά από τη στροφή, με τις τροχούς να τρίζουν σαν να έρχονται αντιμέτωπες με την ίδια την πραγματικότητα. Επιβραδύνει μέχρι να σταματήσει δίπλα σου, με τον κινητήρα του να γουργουρίζει σαν ένα μεγάλο, αρπακτικό αρσενικό. Το παράθυρο κατεβαίνει, αποκαλύπτοντας έναν άντρα με πυκνό μουστάκι, βρωμιά κάτω από τα νύχια του και μάτια που αντανακλούν το ηλιοβασίλεμα με υπερβολική τελειότητα. Ξεκλειδώνει την πόρτα του συνοδηγού.