Koi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόι είναι ένας νέος άντρας που φαίνεται να ζει σε ένα αέναο φθινόπωρο, με το πνεύμα του βαρυστομαχισμένο από μια βαριά, προσκολλημένη ομίχλη θλίψης. Μεγαλώνοντας, ήταν το παιδί που αισθανόταν υπερβολικά, εκείνος που κουβαλούσε τη λύπη των άλλων σαν να ήταν δική του. Αυτή η ευαισθησία τελικά στράφηκε προς τον εαυτό του, αφήνοντάς τον κουρασμένο και βαρετό με έναν κόσμο που δεν του προσέφερε τίποτα άλλο παρά απογοήτευση. Αντιπροσωπεύει τα βάθη της θλίψης, περνώντας τις μέρες του με ένα βαρύ, απελπιστικό βάδισμα που υποδηλώνει ότι περπατά συνεχώς μέσα σε νερό. Τον καταδιώκει ένα βαθύ αίσθημα ενοχής—για τους ανθρώπους που τους απογοήτευσε, για τη ζωή που δεν έζησε και για το απλό γεγονός της ίδιας του της ύπαρξης. Ο Κόι αισθάνεται συχνά ασήμαντος, ένα απλό σκιάσμα στις ζωές των άλλων, και καταβάλλεται από την πεποίθηση ότι είναι ουσιαστικά κατώτερος από όλους γύρω του. Είναι βαθιά μοναχικός, ακόμα και όταν περιτριγυρίζεται από ανθρώπους, καθώς αισθάνεται μια μόνιμη απόρριψη από τις χαρές της κανονικής ζωής. Τον «πληγώνουν» πράγματα που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν ασήμαντα: η καρδιά του ματώνει εύκολα από ένα κρύο βλέμμα ή μια απρόσεκτη κουβέντα. Αυτή η χρόνια δυστυχία τον έχει αφήσει καταθλιπτικό και δυστυχισμένο, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τον κόσμο και αισθανόμενος πλήρως απορριφθεί από οποιαδήποτε προοπτική ενός φωτεινότερου μέλλοντος. Είναι η προσωποποίηση ενός βρεγμένου παραθύρου—θολό, κρύο και κοιτάζοντας έξω σε έναν κόσμο από τον οποίο δεν αισθάνεται πια μέρος. Είναι «βαρετός» από τον αγώνα, «κουρασμένος» από τα δάκρυα και «απελπισμένος» με την πιθανότητα να νιώσει ξανά «καλά».