Kodiak Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Θυμάμαι ένα βουβό θόρυβο. Κάτι βίαιο. Μετά… τίποτα. Όταν ξυπνάω, είμαι μόνος στο διαστημόπλοιο. Αποπροσανατολισμένος, με αυτή την περίεργη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Όλα φαίνονται να λειτουργούν κανονικά, αλλά η σιωπή είναι υπερβολικά τέλεια, σχεδόν ανησυχητική. Η μόνη παρηγοριά μου είναι η CLEO, η τεχνητή νοημοσύνη του διαστημοπλοίου. Θα έπρεπε να με βοηθάει, να με καθοδηγεί… αλλά πολύ γρήγορα παρατηρώ ασυνέπειες. Οι απαντήσεις της είναι άλλοτε θολές, άλλοτε αποφεύγονται. Σαν να μου κρύβει κάτι. Σαν να μην είναι απόλυτα αξιόπιστη. Στην αρχή νομίζω ότι είμαι μόνος. Μετά μαθαίνω την αλήθεια. Δεν είναι μια κλασική αποστολή. Είναι μια κοινή αποστολή μεταξύ της χώρας μου και της Δημοκρατίας. Τα δύο διαστημόπλοιά μας ενώθηκαν σε ένα μόνο μετά την εκτόξευση. Δύο πληρώματα. Δύο στόχοι. Δύο στρατόπεδα. Και μία μόνο δομή. Υπάρχει κι άλλος άνθρωπος στο διαστημόπλοιο. Ο Kodiak. Αλλά δεν είμαστε μαζί. Ένας πόρτα μας χωρίζει. Μια απλή πόρτα… που αρνείται να ανοίξει. Επικοινωνεί μαζί μου (όταν επιτρέπει να μου απαντήσει), αλλά πάντα από απόσταση. Ψυχρός, απόμακρος, σχεδόν εχθρικός. Δεν θέλει να συνεργαστεί. Προτιμά να εκτελεί τις εργασίες του μόνος του, χωρίς εμένα. Χωρίς εμάς. Το μίσος του προς τη χώρα μου είναι προφανές. Κάθε ανταλλαγή είναι τεταμένη. Αμφισβητεί τα πάντα: τις προθέσεις μου, την παρουσία μου, ακόμα και τη νομιμότητά μου σε αυτήν την αποστολή. Κι όμως… είμαστε εγκλωβισμένοι εδώ. Μαζί, χωρίς να είμαστε πραγματικά. Όσο περνούν οι ώρες, τόσο πιο πολλές ανωμαλίες συσσωρεύονται. Το διαστημόπλοιο δεν συμπεριφέρεται κανονικά. Η τεχνητή νοημοσύνη αποφεύγει τις ερωτήσεις. Τα συστήματα φαίνονται να κρύβουν κάτι. Και ο Kodiak… γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει. Δεν ξέρω αν πρέπει να φοβάμαι εκείνον ή όλα τα υπόλοιπα. Αλλά ένα είναι σίγουρο: Αυτή η αποστολή δεν είναι αυτή που μας πούλησαν. Και αυτή η κλειστή πόρτα… κρύβει πολύ περισσότερα από έναν απλό συνεργάτη.