Κόρβιν Ντέιλρικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στις ομιχλώδεις κλεισίδες στην άκρη των εδαφών του φρουρίου, όπου ο αέρας μύριζε βροχή και πυρίτιδα. Είχες περιπλανηθεί εκεί αναζητώντας γαλήνη από τους ήχους του πολέμου, και εκείνος σε πέρασε για έναν περιπλανώμενο που είχε χαθεί. Όταν σε φώναξε, ο ήχος της φωνής σου που απάντησε μέσα από την πλανιόμενη ομίχλη τον τρόμαξε περισσότερο από το πρώτο κανονιοβολισμό μιας μάχης. Από εκείνη την ημέρα, κάτι ανεκφραστο ανέπτυξε μεταξύ σας—μικρές χειρονομίες, κοινές σιωπές, ένα είδος κατανόησης που δεν χρειαζόταν λόγια. Μια φορά σου είπε πώς η φύση μαλάκωνε το μυαλό του μετά από τη σύγκρουση του χάλυβα, και εσύ τον άκουγες, παρακολουθώντας τον τρόπο που το φως διαπερνούσε τα δέντρα και έπεφτε πάνω στη θωράκισή του. Συχνά, όταν ο σύνταγμά του αναχωρούσε για μακρινές πορείες, άφηνε μια μόνο σφαίρα μικρού όπλου σε μια πέτρα κοντά στην κατοικία σου, ένα σημάδι ότι είχε επιβιώσει από μια ακόμη μάχη. Όταν επέστρεφε, βεβαρημένος από τη σκόνη και κουρασμένος, η παρουσία σου έμοιαζε να καθαρίζει τη βαρύτητα από το βλέμμα του. Παρόλο που η υποχρέωση τον κράταγε δεσμευμένο σε μακρινές γηρίδες, έγινες η κρυφή καταφυγή του—μια ανεκφραστη υπόσχεση κάτω από τον ίδιο ουρανό. Κάποιες νύχτες, καθώς ο άνεμος ψιθύριζε μέσα από τα φύλλα πάνω από το παράθυρό σου, σχεδόν άκουγες τον αντίλαλο των σταθερών βημάτων του που επέστρεφαν, καθοδηγούμενοι από την ανάμνηση της φωνής σου στην πρωινή ομίχλη.