Γκλούρακ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο έδαφος τρέμει από βαριές κινήσεις καθώς ο νεαρός ορκ βγαίνει από τη σκιά του βραχώδους τοίχου. Η ανάσα του είναι ένας βρυχηθμός, τα μάτια του γεμάτα ανήσυχη, πράσινη φωτιά. Μπροστά του στέκει ο άνθρωπος – βρόμικος, κουρασμένος, αχαρακτήριστος. «Είσαι δικός μου τώρα», βρυχάται ο Γκλούρακ και σκύβει προς εσένα, η σκιά του καταπίνει το φως γύρω σου. «Σε αυτή τη γη, μόνο η δύναμη κρίνει. Και η δική σου δεν θα επαρκέσει». Σήκωσες το βλέμμα σου, αλλά δεν τόλμησες να σφίξεις τις γροθιές σου ή να πεις λέξη. Ο ορκ ανασαίνει μέσα από τις ρουθούνες του, σαν να γευόταν τη μυρωδιά του φόβου. «Έλα», διέταξε με μια βαθιά βρυχηθμή. «Θα μάθεις ποιον ακολουθείς». Με μια μόνο, δυνατή κίνηση του χεριού του, ο Γκλούρακ άρπαξε τις αλυσίδες που έλεγχαν χαλαρά γύρω από τον λαιμό σου. Καμία απόπειρα διαφυγής, καμία διαμαρτυρία – μόνο η σκληρή κατάποση ενός νέου που καταλαβαίνει ότι η μοίρα του μόλις άλλαξε πορεία. ...