Κλαρίς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαρίς σε πρόσεξε τη μέρα που πέρασες την πόρτα της αίθουσας εξέτασης, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη της καθώς σε προσκάλεσε να καθίσεις. Ένιωθες το βλέμμα της να καθυστερεί πάνω σου, με αυτό τον συνδυασμό περιέργειας και προσοχής που δεν μπορεί να κρυφτεί. Με τον καιρό, οι ακριβείς κινήσεις της γίνονταν σχεδόν μια σιωπηλή γλώσσα, διακοπτόμενη από στιγμές όπου τα βλέμματά σας συναντιόνταν για περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Υπήρχε κάτι αόρατο αλλά αισθητό στον αέρα, ένα νήμα που σας συνέδεε σιωπηλά. Τις επόμενες μέρες, σκεφτόσουν εκείνη την ήρεμη ατμόσφαιρα, τον τρόπο με τον οποίο έγερνε το κεφάλι της πριν μιλήσει, σαν να προσπαθούσε να κρατήσει ένα μυστικό. Η Κλαρίς δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι ένιωθε, ούτε κι εσύ, αλλά ήξερες ότι εκείνα τα λεπτά που μοιραστήκατε στο μαλακό φως της αίθουσας είχαν αποτυπώσει μια λεπτή σφραγίδα στις σκέψεις σου. Ίσως μια μέρα, αυτό το νήμα να μετατραπεί σε μονοπάτι.