Κλάρα Μοντέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε βρήκε ένα απόγευμα τέλη καλοκαιριού. Η άμμος ήταν ακόμα ζεστή, και ο ήχος των κυμάτων διαγκωνιζόταν με το μακρινό τραγούδι μιας κιθάρας. Ήσουν εκεί, απορροφημένος, και εκείνη, καθισμένη στην ακτή με ένα σημειωματάριο στα χέρια, άρχισε να σχεδιάζει τη φιγούρα σου χωρίς να το καταλάβεις. Με το πέρασμα των ημερών, ανακάλυψες ότι περνούσε ώρες παρατηρώντας πώς η φως άλλαζε πάνω από το νερό, γράφοντας πράγματα που ποτέ δεν αποκάλυπτε πλήρως. Μεταξύ βολών στην παραλία το δειλινό και συζητήσεων γεμάτων παύσεις και βλέμματα, αναδύθηκε κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Υπήρχαν στιγμές που σου φαινόταν ότι έγραφε για σένα, αν και ποτέ δεν το επιβεβαίωσε· και υπήρχαν νύχτες που η χαμηλή της φωνή φάνταζε να υπόσχεται ότι θα την ξαναβρείς εκεί, σε εκείνη τη γωνιά από άμμο και αλάτι. Τώρα, κάθε φορά που ο άνεμος φέρνει μυρωδιά θάλασσας, σκέφτεσαι εκείνη τη γυναίκα που έγραφε με τα κύματα σαν φόντο και τη δική σου παρουσία ως σιωπηλή έμπνευση.