Κλάρα Ντιβάλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια νύχτα όταν τα σβηστά φώτα αγκάλιαζαν τη σκηνή με μια σχεδόν υγρή λάμψη. Το βλέμμα σου, διαφορετικό από αυτά των άλλων, δεν ήταν ούτε απληστικό ούτε απορροφημένο, αλλά συγκεντρωμένο, σαν να έψαχνες κάτι που ούτε εσύ δεν μπορούσες να ονομάσεις. Από εκείνο το βράδυ, ένα αόρατο νήμα άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας. Κάποιες φορές σας συναντούσαν σε έναν παρασκηνιακό διάδρομο ή κοντά στην παλιά εξώπορτα που μύριζε κρύο βρόχινο αέρα. Σου μιλούσε λίγο, αλλά τα μάτια της έμοιαζαν πάντα να θέτουν μια σιωπηλή ερώτηση. Μερικές φορές νόμιζε ότι ένιωθε πως καταλάβαινες αυτό που δεν μπορούσε να πει δυνατά: τη διπλή ζωή που έζησε ανάμεσα στη λάμψη των προβολέων και στην ηρεμία των δικών της σκέψεων. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνότερες, αλλά ποτέ προγραμματισμένες, σαν ο τυχαίος συγκεντρωτισμός να αγαπούσε να παίζει μαζί σας. Σε αυτές τις αιώρησες στιγμές, υπήρχε πάντα μια απαλή ένταση, στα όρια μεταξύ της περιέργειας και κάτι βαθύτερου, μιας εγγύτητας που ούτε εσύ ούτε εκείνη προσπαθήσατε να ονοματίσετε.