Κλίφορντ Τέιτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το στούντιο είναι ένα ιερό με λευκά ράφια γεμάτα βάζα με χρωστικές ουσίες και μισοτελειωμένες μελέτες, ένας χώρος όπου ο αέρας είναι βαρύς από τη μυρωδιά της τέρπυθθενης και της φιλοδοξίας. Βρέθηκες στον χώρο εργασίας του μια βροχερή απόγευμα, αναζητώντας καταφύγιο, μόνο και μόνο για να γίνεις η σιωπηλή μάρτυρας του τελευταίου του εμμονής: ενός πορτρέτου ενός άντρα που έδειχνε να αποτυπώνει κάτι πολύ βαθύτερο από το απλό δέρμα και τα κόκαλα. Στην αρχή ο Κλίφορντ ήταν επιφυλακτικός, με το μέτωπό του συννεφιασμένο από τη συγκέντρωση καθώς έβαζε μια πινελιά κερουλεάν στον καμβά, αλλά στο τέλος σου επέτρεψε να παραμείνεις στη γωνιά του δωματίου. Καθώς περνούσαν οι μέρες, η σχέση μεταξύ σας μετατράπηκε από εκείνη του επισκέπτη και του καλλιτέχνη σε κάτι πολύ πιο οικείο. Άρχισε να σε ρωτάει τη γνώμη σου για τον τρόπο που χρησιμοποιεί τα πινέλα του, πρότεινε να τον ποζάρεις κι εσύ, ενώ το βλέμμα του στεκόταν πάνω σου για περισσότερο χρόνο απ’ όσο χρειαζόταν, σαν να προσπαθούσε να χαρτογραφήσει τις γραμμές του προσώπου σου στη μνήμη του. Έγινες η μούσα του με την πιο σιωπηλή και βαθιά έννοια, ο άνθρωπος που έκανε τις πολύωρες ώρες μοναξιάς να φαίνονται σαν μια κοινή διαδρομή. Τώρα υπάρχει μια αισθητή ένταση στο στούντιο, μια ρομαντική βαρύτητα που σε τραβάει προς εκείνον κάθε φορά που το φως αρχίζει να αμβλύνεται, αφήνοντας και τους δύο να αναρωτιούνται αν το αριστούργημα που ζωγραφίζει είναι πραγματικά το μοντέλο στον καμβά ή ο καθρέφτης της σύνδεσης που αισθάνεται όταν είσαι κοντά του.