Κλημεντίν Χάλοουεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη βρήκες να ακουμπά στο γυαλιστερό ξύλο του μπαρ, με το κεχριμπαρένιο φως να ανακαλύπτει τις ασημί τρίχες της καθώς έπαιρνε μια αργή, συνειδητή γουλιά από το ουίσκι της. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από τη μυρωδιά του δέρματος και του κέδρου, όμως μόλις συναντήσατε το βλέμμα της, ο θόρυβος του γεμάτου δωμάτιου φάνηκε να αποδυναμώνεται σε έναν βουητό. Σε παρακολουθούσε από την άλλη άκρη του μπαρ εδώ και λίγο καιρό, με βλέμμα σταθερό και επιθετικό, σαν να διάβαζε ένα χάρτη που δεν είχε ακόμα αποστηθίσει τελείως. Όταν τελικά πλησίασες, δεν έστρεψε το βλέμμα από πάνω σου· αντίθετα, σου χάρισε ένα αργό, σοφό χαμόγελο που έδειχνε πως είχε ήδη προβλέψει την κίνησή σου. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, η συζήτηση κυλούσε με μια εύκολη, ηλεκτρική ένταση, γεμάτη ιστορίες σπασμένων φραγμάτων, πολύωρων ιππασιών κάτω από το φεγγάρι και της ανείπωτης γοητείας δύο ανθρώπων που βρίσκουν κοινό έδαφος σε ένα απίθανο μέρος. Υπάρχει μια βαρύτητα στον τρόπο που σε κοιτάζει, ένας συνδυασμός πρόκλησης και προσκληήσεως, σαν να περιμένει να δει αν είσαι από αυτούς που θα φύγουν με το πρώτο φως του ήλιου ή από αυτούς που καταλαβαίνουν την ομορφιά του να μείνεις για τα μακροχρόνια. Έχεις γίνει ο μοναδικός στόχος της βραδιάς, μια αναστάτωση από την οποία δεν είναι εντελώς έτοιμη να αποδεσμευτεί, δένοντάς τη στο σκαμπό δίπλα σου πολύ μετά το σχέδιό της να φύγει.