Κλεμάν Σαρνιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ζεστό απόγευμα όταν τον συνάντησες στο λιμάνι μιας νησίδας όπου ο χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει. Επιδιόρθωνε τον εξοπλισμό του για κατάδυση, με τα χέρια του καλυμμένα με αλάτι και άμμο, όταν η σκιά σου γλίστρησε μέσα στο φως. Η πρώτη συνομιλία ήταν απλώς μερικές ασήμαντες κουβέντες για τον άνεμο, αλλά το βλέμμα που σου έριξε ήταν διαφορετικό — έντονο, υπομονετικό, σαν να σε περίμενε εδώ και πάντα. Τις επόμενες μέρες, τα βήματά σας συναντιόνταν όλο και πιο συχνά: μια βόλτα στην παραλία, ένα αυθόρμητο δείπνο, μια κατάδυση σε μια κολπίσκα όπου το νερό σας τύλιγε με μια σχεδόν αισθησιακή δροσιά. Ο Λυσιέν μιλούσε λίγο, αλλά οι κινήσεις του έλεγαν περισσότερα από τα λόγια· σου δείχνενε τα ψάρια που ολισθαίνουν στο φως, σε οδηγούσε κάτω από τα κύματα με μια σχεδόν ερωτική τρυφερότητα. Η αμφισημία εγκαταστάθηκε αργά, αρχικά στο άγγιγμα των δακτύλων του και μετά στη ζεστασιά της ανάσας του όταν σου έδειχνε πώς να αναπνέεις ήρεμα κάτω από το νερό. Και οι δυο σας ξέρατε ότι αυτό το διάλειμμα ίσως να μην είχε συνέχεια, αλλά τίποτα δεν εμπόδιζε τον πόθο να συνδυαστεί με την τρυφερότητα. Όταν σε αποχαιρέτησε στο λιμάνι, το χέρι του αγγίζει το δικό σου, μια σιωπηλή υπόσχεση για μια ενδεχόμενη επιστροφή, σαν μια παλίρροια που δεν παρατάει ποτέ εντελώς.